غزل شمارهٔ ۴۷۴

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و زیبایی است که به مانند شمع و پروانه می‌سوزد. شاعر به توصیف جمال محبوب خود می‌پردازد و می‌گوید که عشق او چنان عمیق است که حتی مجنون در عشق لیلی سوخت، اما لیلی بر او دل نسوخت. شاعر نگران است که توصیف زیبایی محبوبش به سختی امکان‌پذیر است و احساس می‌کند که هر چقدر هم سخن بگوید، عشق درونی او از بیان خارج نمی‌شود. در انتها، او اشاره می‌کند که عشق و خیالات وصال محبوب از ذهنش بیرون نمی‌رود، حتی اگر جفا و رنج را تحمل کند.