غزل شمارهٔ ۴۹۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به انتظار و longing برای دیدار معشوق می‌پردازد. او با اشاره به زیبایی و لطافت معشوق، ابراز می‌کند که زندگی و شادی او وابسته به بازگشت معشوق است. شاعر حسرت می‌خورد که روزی معشوق همچون گل به چمن بازگردد و زندگی‌اش را پرنور کند. او همچنین از تلخی دوران جدایی و عدم امکان پیوستن به معشوق سخن می‌گوید و ناتوانی در برقراری ارتباط را احساس می‌کند. در نهایت، شاعر امیدوار است که روزی معشوق به او پاسخ دهد و به دیدارش بیاید.
خرم آن روز که چون گل به چمن بازآیییا به بُستان به درِ حجرهٔ من بازآیی
هوش مصنوعی: روز خوشی خواهد بود که تو مانند گلی به باغ برگردی یا به باغی که در آن هستم، به درون اتاق من بیایی.
گلبُنِ عیشِ من آن روز شکفتن گیردکه تو چون سروِ خرامان به چمن بازآیی
هوش مصنوعی: باغ شادابی من زمانی رونق خواهد گرفت که تو مانند سرو زیبا و باوقار به باغ برگردی.
شمع من روز نیامد که شبم بفروزیجان من وقت نیامد که به تن بازآیی
هوش مصنوعی: من در انتظار کسانی بودم که به من توجه کنند و به زندگیام رنگ و روشنی ببخشند، اما هنوز آن روز نرسیده است که بتوانم به آرامش و حیات دوبارهای برسم.
آب تلخ است مدامم چو صراحی در حلقتا تو یک روز چو ساغر به دهن بازآیی
هوش مصنوعی: زندگی برای من همیشه تلخ است، مانند آبی که مداوم در گلویم گیر کرده است. اما امیدوارم روزی تو مانند جامی در دستانم ظاهر شوی و این تلخی را از بین ببری.
کی به دیدار من، ای مهرگسل! برخیزی؟کی به گفتار من، ای عهدشکن! بازآیی؟
هوش مصنوعی: کی از خواب برمیخیزی تا به دیدار من بیایی، و کی برمیگردی تا به گفتوگو با من بپردازی، ای کسی که پیمانها را میشکنی؟
مرغ سیر آمده‌ای از قفس صحبت و مندام زاری بنهم بو که به من بازآیی
هوش مصنوعی: پرندهای که سیر و آزاد شدهای، از قفس بیرون آمده‌ای و من به تو نزدیک میشوم تا شاید تو دوباره به سمت من برگردی.
من خود آن بخت ندارم که به تو پیوندمنه تو آن لطف نداری که به من بازآیی
هوش مصنوعی: من خودم آنقدر خوششانس نیستم که بتوانم به تو نزدیک شوم و تو هم آنقدر مهربان نیستی که دوباره پیش من برگردی.
سعدی آن دیو نباشد که به افسون برودهیچت افتد که چو مردم به سخن بازآیی
هوش مصنوعی: سعدی می‌گوید که او مانند دیو و موجودات خبیث نیست که به سادگی تحت تأثیر افسونها قرار گیرد. بلکه او مانند آدمی است که وقتی با سخن منطقی و قانعکننده روبرو شود، به آرامی به واقعیت برمیگردد و توجه می‌کند.