غزل شمارهٔ ۵۰۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از زیبایی و روحانیت محبوب سخن می‌گوید و از او درخواست می‌کند که دریچه‌ای از بهشت را به روی او بگشاید. او محبوب را به خورشید تشبیه می‌کند که در جهانی پر از شب، نور و زیبایی می‌آفریند. شاعر به وفور زیبایی محبوب اشاره کرده و می‌گوید که هیچ چیز نمی‌تواند به پای او برسد. همچنین، بیان احساساتش در مورد عشق و درد ناشی از آن دشوار است و ابراز می‌کند که انتظار دارد محبوب هم به او توجه کند. در نهایت، شاعر به فدای جان خود به خاطر محبوب می‌پردازد و اشاره می‌کند که تنها با تلاش و کوشش می‌تواند به دست او برسد.
دریچه‌ای ز بهشتش به روی بگشاییکه بامداد پگاهش، تو روی بنمایی
تصحیح AI: اگر سحر تو چهرهات را به کسی نشان دهی، گویی دریچه‌ای از بهشت به روی او باز کردهای. (AI: در اینجا صحبت از گشایش دریچه‌ای است که به بهشت راه دارد. وقتی این دریچه باز شود، بهتر است که در صبح زود، جمال و زیبایی خود را نشان دهی.
جهان شب است و تو خورشیدِ عالم‌آراییصباح مقبل آن کز درش تو بازآیی
تصحیح AI: دنیا تاریک و شبمانند است و تو همانند خورشید زیبایی، صبح با اقبال از آنِ کسی میشود که تو از در خانهاش وارد شوی. (AI: دنیا تاریک و شب مانند است و تو همانند خورشید زیبایی که صبح نزدیک میشود و از در خانهات بازمیگردی.)
به از تو مادر گیتی به عمر خود فرزندنیاورد که همین بود حد زیبایی
هوش مصنوعی: بهتر از تو هیچ مادری در جهان فرزندی به دنیا نیاورد، زیرا تو به خودی خود زیباترین نمونه زیبایی هستی.
هر آن که با تو وصالش دمی میسر شدمیسرش نشود بعد از آن شکیبایی
هوش مصنوعی: هر کسی که لحظهای به وصال و دیدارت نائل شود، دیگر نمی‌تواند پس از آن صبر و شکیبایی داشته باشد.
درون پیرهن از غایتِ لطافتِ جسمچو آب صافی در آبگینه پیدایی
هوش مصنوعی: درون پیراهن، به خاطر لطافتش، بدن مانند آب زلالی در شیشه شفاف نمایان است.
مرا مجال سخن بیش در بیان تو نیستکمال حسن ببندد زبانِ گویایی
هوش مصنوعی: من دیگر توان گفتن در مورد تو را ندارم، زیرا زیبایی تو چنان است که زبان را گنگ می‌کند.
ز گفت و گوی عوام احتراز می‌کردمکزین سپس بنشینم به کنج تنهایی
هوش مصنوعی: من از صحبت با افراد عادی و عامه مردم دوری میکردم، زیرا پس از آن ترجیح میدادم در گوشهای نشسته و به تنهایی فکر کنم.
وفای صحبت جانان به گوش جانم گفت«نه عاشقی، که حذر می‌کنی ز رسوایی»
هوش مصنوعی: دوست وفادارم به من گفت که عشق واقعی به معنای فرار از رسوایی نیست، بلکه به معنای پذیرش آن است.
گذشت بر من از آسیبِ عشقت آن چه گذشتهنوز منتظرم تا چه حکم فرمایی
هوش مصنوعی: عشق تو برای من درد و رنج زیادی به همراه داشته است و هنوز منتظر هستم که ببینم تکلیف ما چیست و چه تصمیمی خواهی گرفت.
دو روزه باقیِ عمرم فدای جان تو باداگر بکاهی و در عمر خود بیفزایی
هوش مصنوعی: دو روز از عمرم را برای جان تو فدای میکنم، اگر تو طول عمرت را اضافه کنی و من را فراموش کنی.
گر او نظر نکند سعدیا به چشم نواختبه دست سعی تو باد است تا نپیمایی
هوش مصنوعی: اگر او به تو نگاه نکند و توجه نداشته باشد، تلاش تو بیفایده است و هرچه بکوشی بیثمر خواهد بود.