غزل شمارهٔ ۵۰۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به احساسات عمیق و دوطرفه‌ی عشق اشاره می‌کند و بیان می‌کند که محبت باعث افزایش محبت دیگران می‌شود. او از بیگانگان و دوری نمی‌ترسد، اما نمی‌خواهد از عشق محبوبش جدا شود. هرچند که عذاب و دشواری‌های جدایی را می‌پذیرد، اما همچنان خواهان نزدیک شدن به محبوب است. شاعر همچنین به نقد و قضاوت دیگران درباره زندگی و رفتار خود اشاره می‌کند و از این نکته می‌گذرد که برخی به او به عنوان یک انسان پارسا نگاه نمی‌کنند. او در نهایت در مورد شجاعت خود برای ابراز عشق و لذت از زندگی صحبت می‌کند و تأکید می‌کند که از زهد ظاهری نمی‌ترسد.
گرم راحت رسانی ور گزاییمحبت بر محبت می‌فزایی
تصحیح AI: اگر عشق و محبت را به من هدیه بدهی و یا گزند برسانی، محبت من بیشتر خواهد شد. (AI: اگر عشق و محبت را به دیگران هدیه بدهی و آرامش را به آنها برسانی، محبت تو هم بیشتر خواهد شد.)
به شمشیر از تو بیگانه نگردمکه هست از دیرگه باز آشنایی
هوش مصنوعی: من هرگز از تو که با شمشیر هم هستی، بیگانه نخواهم شد، چرا که از زمانهای دور ، با تو آشنایی دارم.
همه مرغان خلاص از بند خواهندمن از قیدت نمی‌خواهم رهایی
هوش مصنوعی: تمام پرندگان از قید و بند آزاد خواهند شد، اما من از این قید و بند تو نمی‌خواهم رهایی یابم.
عقوبت هرچ از آن دشوارتر نیستبر آنم صبر هست الا جدایی
هوش مصنوعی: هر نوع عذابی که دشوار باشد، برایم قابل تحمل است، جز جدایی.
اگر بیگانگان تشریف بخشندهنوز از دوستان خوشتر گدایی
هوش مصنوعی: اگر افراد غریبه بیایند، همچنان از حضور دوستان خوشایندتر است که به آنها خدمت کنیم.
منم جانا و جانی بر لب از شوقبده گر بوسه‌ای داری بهایی
هوش مصنوعی: من تو را بسیار دوست دارم و از این عشق به شدت هیجان زدهام. اگر بوسه‌ای برایم داری، بفرما که ارزش زیادی دارد.
کسانی عیب ما بینند و گویندکه روحانی ندانند از هوایی
هوش مصنوعی: برخی افراد عیبهای ما را میبینند و میگویند که روحانیون از شرایط و حالات ما باخبر نیستند.
جمیع پارسایان گو بدانندکه سعدی توبه کرد از پارسایی
هوش مصنوعی: همه افراد نیکوکار و پرهیزکار بدانند که سعدی از راستی و پارسایی خود پشیمان شده است.
چنان از خَمر و زَمْر و نای و ناقوسنمی‌ترسم که از زهد ریایی
هوش مصنوعی: من از نوشیدنی و موسیقی و صداهای شاداب نمیترسم، بلکه از تظاهر به زهد و دینداری که بدون صداقت است، میترسم.