غزل شمارهٔ ۵۱۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساس خستگی و ناامیدی خود در برابر عشق صحبت می‌کند. او عشق را مانند تیر غم می‌بیند که هر جا که برود زخمی به جا می‌گذارد. شاعر اشاره می‌کند که تلاش‌هایش بی‌فایده است و نمی‌تواند از زیبایی‌های عشق لذت ببرد. همچنین، او به سعدی اشاره می‌کند که نباید غمش را از دست بدهد، زیرا در زندگی فرصت‌های نادری برای عشق و دوستی وجود دارد.
ای خسته دلم در خم چوگان تو گوییبی‌فایده‌ام پیش تو چون بیهده گویی
تصحیح AI: ای آنکه دلِ خستهٔ من هنگام بازی چون گویی در خم چوگان موهای توست، من احساس میکنم که در مقابل تو هیچگونه ارزشی ندارم و حرفهایم بیمعنا است. (AI: ای دل خسته من، هنگام بازی تو به من بیاحترامی میکنی و من احساس میکنم که در مقابل تو هیچگونه ارزشی ندارم و حرفهایم بیمعنا است.)
ای تیر غم عشق تو هر جا که رسیدهافتاده به زخمش چو کمان پشت دوتویی
هوش مصنوعی: غم عشق تو مانند تیری است که در هر جایی که رسیده، بر اثر زخم خود بر زمین افتاده است، درست همچون کمانی که از دو طرف خم شده و به زمین افتاده.
هم طرفه ندارم اگرم بازنوازیزیرا که عجب نیست نکویی ز نکویی
تصحیح AI: من هیچ «عجب» ندارم، حتی اگر دوباره به من نیکی کنی، چون شگفتی ندارد که خوب بودن از خوبی انتظار میرود.
سعدی غمش از دست مده گر ندهد دستکی دست دهد در همه آفاق چنویی
تصحیح AI: سعدی، اگر دستت را نمیگیرد، غمش را از دست مده، کجا ممکن است دوستی مانند او در جهان پیدا کنی؟ (AI: غم سعدی را از دست مده، اگر کسی دست تو را نمیگیرد، بدان که در هر کجا ممکن است دوستی پیدا کنی.)