غزل شمارهٔ ۵۲۰
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و longing (آرزو) است. شاعر به معشوق خود اشاره می‌کند و از انتظار و اشتیاق خود برای دیدار او سخن می‌گوید. او با کنایه به آب و تشنگی، از نیاز به عشق و ارتباط با محبوبش صحبت می‌کند. شاعر بیان می‌کند که هرچند ممکن است جواب معشوق تلخ باشد، اما او همچنان امیدوار است و آرزو دارد که لحظه‌ای چهره معشوق را ببیند. همچنین، از درد جدایی و فراق می‌گوید و به این نکته اشاره می‌کند که هرگز عذاب فراق را فراموش نخواهد کرد. در نهایت، شاعر با بیان امید و آرزوی بازگشت عشق به زندگی‌اش، احساسات عمیق و صادقانه خود را ابراز می‌کند.
که دست تشنه می‌گیرد به آبی؟خداوندان فضل، آخَر ثوابی
چه کسی به دست نیازمند محبت مت جرعه آب مهربانی میبخشد خداوندان(مالکان )حُسن مگر فکر اندک ثوابی نیستید
توقع دارم از شیرین‌زبانتاگر تلخ است و گر شیرین‌جوابی
از زبان شیرین تو انتظار دارم که اگر تلخ یا شیرین پاسخی بدهی.
تو خود نایی و گر آیی بر منبدان ماند که گنجی در خرابی
هوش مصنوعی: تو خود به تنهایی ارزش زیادی داری و اگر به من نزدیک شوی، مانند گنجی خواهی بود که در میان ویرانی ها پیدا میشود.
به چشمانت که گر زهرم فرستیچنان نوشم که شیرین‌تر شرابی
به چشمانت سوگند میخورم که اگر زهر هم به من بدهی، جوری آنرامینوشم که گویی بهترین شرابست.
اگر سروی به بالای تو باشدنباشد بر سر سرو، آفتابی
هوش مصنوعی: اگر درختی به بلندی تو باشد، دیگر بر بالای آن درخت تابش آفتاب وجود نخواهد داشت.
پری‌روی از نظر غایب نگردداگر صد بار بربندد نقابی
اگرچه چهرهی زیبا ممکن است با پوشیدن نقاب پنهان شود، اما زیبایی و جذابیت آن از نظر دور نخواهد بود، حتی اگر بارها نقاب زده شود.
بدان تا یک نفس رویت ببینمشب و روز آرزومندم به خوابی
هوش مصنوعی: بدان که هر لحظه دیدن چهرهات برایم اهمیت دارد و شب و روز به خاطر این آرزو در خواب و خیال هستم.
امیدم هست اگر عطشان نمیردکه باز آید به جوی رفته آبی
هوش مصنوعی: امیدوارم اگر کسی تشنه باشد، نمیمیرد و دوباره به جوی آب برمیگردد تا آب بخورد.
هلاک خویشتن می‌خواهد آن مورکه خواهد پنجه کردن با عقابی
هوش مصنوعی: مورچگی که می‌خواهد با عقاب مبارزه کند، در واقع خود را به نابودی میکشاند.
شبی دانم که در زندان هجرانسحرگاهم به گوش آید خطابی
هوش مصنوعی: روزی را میدانم که در زندان دوری از محبوبم، صبحگاهی صدایی به گوشم میرسد.
که سعدی چون فراق ما کشیدینخواهی دید در دوزخ عذابی
تصحیح AI: ای سعدی، حال که رنج جدایی ما را کشیدی، به عذابی در دوزخ دچار نخواهی شد. (AI: سعدی می‌گوید که اگر ما را ترک کنی و به جدایی تن دهی، به عذابی در دوزخ دچار نخواهی شد.)