غزل شمارهٔ ۵۳۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و رنج عاشقانه‌اش سخن می‌گوید و به معشوق طناز اشاره می‌کند که بر خلاف عشق او، بی‌توجه و بدعهد است. شاعر از نیکویی‌های چهره معشوق یاد می‌کند اما به بی‌احساسی او ناخرسند است. او از مشاوره‌های دیگران که او را به فراموشی عشقش تشویق می‌کنند، نیز سخن می‌گوید و بیان می‌کند که تحمل عشق در او همچنان باقی‌است. به وجود رقیبانش اشاره می‌کند که مانند خاری در دل او هستند و عشق او را سخت می‌کنند. در نهایت، شاعر ابراز می‌کند که او همچنان در دوگانگی درد و درمان عشقش درگیر است.
مپرس از من که هیچم یاد کردیکه خود هیچم فرامش می‌نگردی
هوش مصنوعی: از من نپرس که آیا یادم کردی، چون من خودم هیچم و تو هم به من توجهی نمیکنی.
چه نیکو‌روی و بدعهدی که شهریغمت خوردند و کس را غم نخوردی
هوش مصنوعی: چقدر زیباست که تو چهرهای دلفریب داری، اما در عوض، به راحتی به وعدههایت عمل نمیکنی. شهر پر شده از غم و اندوه تو، ولی تو هیچکس را غمگین نکردهای.
چرا ما با تو ای معشوق طنازبه صلحیم و تو با ما در نبردی
هوش مصنوعی: چرا ما با تو، ای معشوق زیبا و فریبنده، در صلح و آرامش هستیم، در حالی که تو در حال جنگ و مبارزه با ما هستی؟
نصیحت می‌کنندم سردگویانکه برگرد از غمش بی‌روی زردی
هوش مصنوعی: مردم با تجربه به من میگویند که از غم و ناراحتی دوری کنم و به سمت شادی و زندگی بهتر برگردم.
نمی‌دانند کز بیمار عشقتحرارت باز ننشیند به سردی
هوش مصنوعی: آنها نمی‌دانند که عشق تو چگونه از دلم نمیرود و هرگز سرد نمیشود.
ولیکن با رقیبان چاره‌ای نیستکه ایشان مثل خارند و تو وردی
هوش مصنوعی: اما در برابر رقیبان چاره‌ای نیست؛ چرا که آنها مانند خار هستند و تو مثل گلی هستی.
اگر با خوبرویان می‌نشینیبساط نیک‌نامی درنوردی
هوش مصنوعی: اگر با افراد زیبا و خوشچهره معاشرت کنی، نام نیک و خوبی به دست میآوری.
دگر با من مگوی ای باد گلبویکه همچون بلبلم دیوانه کردی
هوش مصنوعی: دیگر با من صحبت نکن ای باد خوشبو، زیرا که مثل بلبلم مرا دیوانه کردی.
چرا دردت نچیند جان سعدیکه هم دردی و هم درمان دردی
تصحیح AI: چرا سعدی دردت را به جان نخرد؟ که خودت، هم دردی و هم درمانی. (AI: چرا تو، ای جان سعدی، از درد خود نرنجی وقتی که هم خود درد را درک میکنی و هم دارویی برای درمان آن داری؟)