غزل شمارهٔ ۵۶۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان احساسات عاشقانه و دشواری‌های جدایی می‌پردازد. او نشان می‌دهد که در این عشق، وعده‌ها و پیمان‌هایی وجود دارد که نباید شکسته شود. شاعر از زخم‌های جدایی و صبوری دل می‌گوید و اینکه چگونه تن آسوده درک نمی‌کند که دل خسته چه احساسی دارد. او در ادامه به زیبایی معشوق و دل‌انگیزی او اشاره می‌کند و به حیرت از عشق و شکرگزاری از وجود او می‌پردازد. در نهایت، شاعر می‌گوید که هیچ چیز نمی‌تواند او را از محبت به معشوق دور کند و هر چه او بگوید، خوشایند اوست.
نه تو گفتی که «به جای آرم» و گفتم که «نیاری»عهد و پیمان و وفاداری و دلبندی و یاری
هوش مصنوعی: در گفتگوهای ما، تو هیچ زمانی نگفتی که میخواهی کنارم بمانی و من هم در پاسخ گفتم که تو در عمل به وعدههایت و وفاداری به من نخواستی.
زخم شمشیر اجل به که سر نیش فراقتکشتن اولاتر از آن که‌م به جراحت بگذاری
تصحیح AI: زخم با شمشیر اجل بهتر است تا که نیش ناشی از جدایی را تحمل کنی، کشتن سزاوارتر است تا اینکه زخم تحمل ناپذیری بر من بزنی. / شمشیر اجل: اضافه تشبیهی / که‌م،کِم: که مرا / (AI: بهتر است که درد و آسیب ناشی از جدایی را تحمل کنی تا اینکه زخم تحمل ناپذیری از مرگ یا پایانی ناگوار بر تو آشکار شود.)
تن آسوده چه داند که دل خسته چه باشد؟من گرفتار کمندم، تو چه دانی که سواری؟
هوش مصنوعی: آرامش و راحتی جسمی چه میداند از درد و رنج دل خسته؟ من در دام عشق گرفتار شدهام و تو چطور میتوانی بفهمی که وضعیت من چگونه است؟
کس چنین روی ندارد، تو مگر حور بهشتیوز کس این بوی نیاید، مگر آهوی تتاری؟
هوش مصنوعی: هیچ کس به زیبایی و جذابیت تو نیست، مگر اینکه مانند حوریهای بهشتی باشد. و هیچ بویی دیگری مانند بوی تو وجود ندارد، مگر اینکه از آهویی با خصوصیات خاص و نادر بیاید.
عرقت بر ورق روی نگارین به چه ماند؟همچو بر خرمن گل قطرهٔ باران بهاری
هوش مصنوعی: قطرات عرقی که بر روی چهرهی زیبا مینشینند، همچون قطرات باران بهاری هستند که بر روی گلهای خوشبو میافتند.
طوطیان دیدم و خوش‌تر ز حدیثت نشنیدمشکرست آن، نه دهان و لب و دندان که تو داری
هوش مصنوعی: من پرندگان رنگارنگی را دیدم، اما هیچ کدام از صحبتهای تو برایم شیرینتر نیست. شکر و شیرینی آنچه تو داری، تنها به زبان و دندانات مربوط نیست، بلکه به وجود خود توست.
ای خردمند که گفتی «نکنم چشم به خوبان»به چه کار آیدت آن دل که به جانان نسپاری؟
هوش مصنوعی: ای انسان خردمند، تو که میگویی به زیبا رویان ننگرم، دل تو که به محبوب نسپاری، چه فایدهای دارد؟
آرزو می‌کُندم با تو شبی بودن و روزییا شبی روز کنی چون من و روزی به شب آری
هوش مصنوعی: آرزو میکنم که شبی را با تو بگذرانم و روزی از شب برایم روز بسازی، همانطور که من در روز به شب میروم.
هم اگر عمر بوَد، دامن کامی به کف آیدکه گل از خار همی آید و صبح از شب تاری
هوش مصنوعی: اگر فرصت و زمان فراهم باشد، میتوان به خوشی و موفقیت دست یافت؛ چرا که از درد و سختی، خوشی و زیبایی به وجود میآید و صبح پس از شب تاریک میآید.
سعدی آن طبع ندارد که ز خوی تو برنجدخوش بوَد هر چه تو گویی و شکر هر چه تو باری
هوش مصنوعی: سعدی به معنای این نکته اشاره دارد که او طبع حساسی ندارد که از رفتار تو آزرده خاطر شود. هر چیزی که تو بگویی خوشایند اوست و او همه چیز را به خوبی میپذیرد.