غزل شمارهٔ ۵۹۰
هوش مصنوعی: این شعر از سعدی بیانگر احساسات عمیق عاشقانه و درد فراق است. شاعر آرزو می‌کند که عشق او هرگز در زندگی‌اش وجود نداشت یا اگر هم بود، شدت آن کمتر بود. او از تجربه‌های تلخ عشق و داغ فراق سخن می‌گوید و حسرت می‌خورد که معشوقش او را نمی‌بیند و نمی‌شنود. در نهایت، شاعر از عدم وفای وعده‌های معشوق دردمند است و آرزو دارد که این وعده‌ها حقیقت پیدا کند.
عشق جانان در جهان هرگز نبودی کاشکییا چو بود اندر دلم کمتر فزودی کاشکی
هوش مصنوعی: عشق محبوب همیشه در دنیا وجود نداشت، ای کاش یا اگر هم بود، در دلم کمتر شدت میگرفت. ای کاش.
آزمودم درد و داغ عشق باری صد هزارهمچو من معشوقه یک ره آزمودی کاشکی
هوش مصنوعی: در طول زندگی تجربه‌های زیادی از درد و اندوه عشق را پشت سر گذاشتهام، اما کاش فقط یک بار تو هم اعتماد کرده و معشوقهام را امتحان میکردی.
نغنویدم زان خیالش را نمی‌بینم به خوابدیدهٔ گریان من یک شب غنودی کاشکی
هوش مصنوعی: من از خیالش نمیتوانم بخوابم و در عوض، در خواب فقط تصویر او را میبینم که در حال گریه است. ای کاش فقط یک شب از این غم آزاد میشدم.
از چه ننماید به من دیدار خویش آن دل‌فروزراضیم راضی چنان روی ار نمودی کاشکی
هوش مصنوعی: چرا آن محبوب به من رویش را نشان نمیدهد؟ من از دیدن چهرهاش راضیام و ای کاش روزی آن چهره را میدیدم.
هر زمان گویم ز داغ عشق و تیمار فراقدل ربود از من نگارم جان ربودی کاشکی
هوش مصنوعی: هر بار که درباره درد عشق و غم دوری صحبت میکنم، محبوبم دل مرا میرباید و جانم را میستاند. کاش این وضعیت تغییر کند.
ناله‌های زار من شاید که گر کس نشنودلابه‌های زار من یک شب شنودی کاشکی
هوش مصنوعی: شاید ناله‌های غمانگیز من را کسی نشنود، اما ای کاش یک شب کسی لابههای دلbroken من را بشنود.
سعدی از جان می‌خورد سوگند و می‌گوید به دلوعده‌هایش را وفا باری نمودی کاشکی
هوش مصنوعی: سعدی از دلش سوگند می‌خورد و بیان می‌کند که ای کاش وعدههایی که به او داده شده، به حقیقت تبدیل میشدند.