غزل شمارهٔ ۶۲۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و رنج‌های ناشی از آن سخن می‌گوید و بیان می‌کند که باید به عشق و احساسات خود پایبند بود. او می‌گوید اگر در مسیر عشق درد و رنجی هم وجود دارد، نباید به دنبال درمان باشیم، بلکه باید با آن کنار بیاییم. شاعر به زیبایی و شور عشق اشاره می‌کند و دعوت می‌کند که دیگران نیز به شهر شیراز بیایند و عطر عشق را احساس کنند. در مجموع، این شعر تأکید بر پذیرش عشق و شوق آن دارد و از ما می‌خواهد که در پی آن رویدادها و احساسات جانبی عشق بپذیریم.
خواهم اندر پایش افتادن چو گویور به چوگانم زند هیچش مگوی
هوش مصنوعی: میخواهم آنقدر تسلیم او شوم که مانند گوی به پاهایش بیفتم، و اگر او هم مرا براند، هیچچیزی در موردش نگویم.
بر سر عشاق طوفان گو بباردر ره مشتاق پیکان گو بروی
هوش مصنوعی: بگو بر سر عاشقان به شدت طوفان ببارد و برای مسافران عشق، نشانههایی از دوری و عشق بفرستد.
گر به داغت می‌کُند، فرمان ببرور به دردت می‌کُشد، درمان مجوی
هوش مصنوعی: اگر کسی به خاطر عشق و دلتنگی تو رنج میبرد، به آن رنج فرمان ببَر؛ و اگر به خاطر غمت درد میکشد، نخواهی یافت که درمانی برای آن وجود دارد.
ناودان چشم رنجوران عشقگر فرو ریزند، خون آید به جوی
هوش مصنوعی: اگر چشمان عاشقانی که زجر و رنج میکشند اشک بریزند، خون از چشمهها سرازیر خواهد شد.
شاد باش ای مجلس روحانیانتا که خورد این می که من مستم به بوی
هوش مصنوعی: بنشین و شاد باش ای جمع روحانیان، تا زمانی که من از بوی این می خمار شوم و مست گردم.
هر که سودا‌نامهٔ سعدی نبشتدفتر پرهیزگاری گو بشوی
هوش مصنوعی: هرکسی که نوشتههای سعدی را مطالعه کرده باشد، باید کتاب پرهیزگاری را کنار بگذارد یا فراموش کند.
هر که نشنیده‌ست وقتی بوی عشقگو به شیراز آی و خاک من ببوی
هوش مصنوعی: هر کسی که تا به حال بوی عشق را نشنیده، به شیراز بیا و عطر خاک من را استشمام کن.