غزل شمارهٔ ۶۳۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و قامت محبوبی اشاره می‌کند که هیچ مشابهی ندارد. او به دوست و دشمن اشاره می‌کند و می‌گوید که اگرچه دشمنی وجود دارد، هیچ‌کس نمی‌تواند از محبت و زیبایی محبوب غافل شود. شاعر احساس می‌کند که هیچ توجهی به او نمی‌شود و حتی اگر محبوب نگاهی به او بیندازد، می‌تواند دردهایش را تسکین دهد. او همچنین به ناکامی‌ها و بی‌توجهی‌ها اشاره می‌کند و از لاف زدن‌های دیگران می‌گوید که در واقع پوچ و بی‌محتواست.
ای که به حسن قامتت سرو ندیده‌ام سهیگر همه دشمنی کنی از همه دوستان بهی
هوش مصنوعی: ای کسی که به خاطر زیبایی و قد زیبایت، سروها را زیبا نمیبینم، حتی اگر همه به تو دشمنی ورزند، تو از همه دوستان هم برتری.
جور بکن که حاکمان جور کنند بر رهیشیر که پایبند شد تن بدهد به روبهی
هوش مصنوعی: اگر حاکمان ظلم کنند، تو هم باید چنان رفتار کنی که در مسیر کامیابی قرار بگیری و اگر نگهداری در این راه سختی به همراه دارد، باید به آن تن در دهی و با آن روبرو شوی.
از نظرت کجا رود ور برود تو همرهیرفت و رها نمی‌کنی آمد و ره نمی‌دهی
هوش مصنوعی: کجا میتوانم بروم از نظر تو؟ تو که همیشه همراهی میکنی و نمیگذاری بروم، اما خودت هم راهی را به من نشان نمی‌دهی.
شاید اگر نظر کنی ای که ز دردم آگهیور نکنی اثر کند دود دل سحرگهی
هوش مصنوعی: شاید اگر به حال من دقت کنی و از دردهایم باخبر شوی، اثر آن به دل تو منتقل شود، حتی اگر در صبحگاهان فقط دودی از دل من ببینی.
سعدی و عمرو زید را هیچ محل نمی‌نهیوین همه لاف می‌زنیم از دهل میان تهی
هوش مصنوعی: ما هیچ اهمیتی به سعدی و عمرو زید نمیدهیم، اما با این حال، از یک صدای توخالی و بیمایه مدام حرف می‌زنیم.