شمارهٔ ۱۱
هوش مصنوعی: این شعر به احساس عمیق عاشقانه و درد ناشی از فراق معشوق اشاره دارد. شاعر با تصویرسازی از گلستان و آتش، به زیبایی‌های معشوق و آلام درونی خود می‌پردازد. او به تنهایی و بی‌کسی اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ‌کس نمی‌تواند عمق گناه و رنج او را درک کند. همچنین، شاعر از سوز دل و حسرتی که دارد سخن می‌گوید و می‌افزاید که در این تنهایی جز محبوبش کسی را ندارد و تلاش می‌کند که راز درون خود را با دیگران به اشتراک بگذارد. در نهایت، این شعر شامل حسرت و نامیدی ناشی از فقدان عشق و عدم موفقیت در زندگی است.
تا ز رویش گلستان کردم نگاه خویش راخود زدم آتش به دست خود گیاه خویش را
هوش مصنوعی: وقتی که به زیبایی او نگاهی کردم، با دست خود به چیزی که ساخته بودم آسیب زدم.
شکوه‌ای در دل گذشت از هجر او تیغم سزاستهیچ‌کس چون خود نمی‌داند گناه خویش را
هوش مصنوعی: دل من پر از درد و اندوه ناشی از جدایی اوست و این احساس را نمیتوان با هیچ چیز دیگر مقایسه کرد. هر فرد فقط خود میداند که چه اشتباهی مرتکب شده است.
همچو خواب‌آلوده از کاروان افتاده دوردر تماشایش نظر گم کرده راه خویش را
هوش مصنوعی: مانند کسی که خوابآلود و بیخبربه دور از گروهی افتاده، در حالی که در تماشای آن جمال غرق شده و راه خود را گم کرده است.
می‌شود معلوم سوز سینه از دود جگرهمچو مشک آورده‌ام با خود گواه خویش را
هوش مصنوعی: از دود جگری که در سینهام است، میتوان فهمید که چقدر دلم میسوزد. مانند مشک که بویی مخصوص دارد، من هم نشانی از دردهای خودم را با خود آورده‌ام.
گفتم از سوز درون رمزی و دل‌ها شد کبابوای اگر می‌دادم از دل رخصت آه خویش را
هوش مصنوعی: گفتم که از درد و سوز درون، سری بزنم و رازی بگویم، ولی دل‌ها در آتش شعلهور شدند. اگر اجازه می‌دادم تا ناله و آه خود را بیان کنم، اوضاع بدتر میشد.
نیست قدسی شام تنهایی جز او کس بر سرمچون ندارم عزت بخت سیاه خویش را؟
هوش مصنوعی: در این جهان تنها کسی که میتوانم به او تکیه کنم، او است. چون من هیچ‌کس را ندارم که در کنارم ایستاده باشد و شرافت و خوشبختیام را با وجود بدبختیهای خودم احساس کنم.