شمارهٔ ۲۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به عواطف و احساسات عمیق خود اشاره دارد. او می‌گوید که درد و اندوه کوچک نمی‌تواند با آتشی بزرگ که قادر به سوزاندن آسمان‌ها است، مقایسه شود. چشم او پاک و بدون آلودگی است و بر این اساس، او به دنبال پاکی و زیبایی در عشق است. شاعر همچنین به این نکته اشاره می‌کند که عشق ممکن است باعث تکان خوردن مردم به گناه شود و او به معشوقش می‌گوید که گاهی به راحتی می‌تواند نظر اندازد و دیگران را تحت تأثیر قرار دهد. در نهایت، او از اینکه بر سر خاک شهیدان، بیشتر از این آزردگی ایجاد شود، ابراز نارضایتی می‌کند.
چند سوزد برق غم مشتی خس و خاشاک راآتشی خواهم که سوزد خرمن افلاک را
هوش مصنوعی: چند تا از غمها و مشکلات کوچک مثل زباله میسوزند، اما من آتشی ایجاد میکنم که می‌تواند همه چیز را از بین ببرد و حتی آسمان‌ها را به آتش بکشد.
چشم ما پاک است چون خورشید از آلودگیدامن پاکی بود شایسته چشم پاک را
هوش مصنوعی: چشم ما مانند خورشید از هر گونه آلودگی پاک است و این پاکی به دامن آن تعلق دارد. شایسته است که چشم پاک، چیزهای پاک و زیبا را ببیند.
شوق آتش تا نسازد خلق را گرم گناهچون برون آیی بپوش آن روی آتشناک را
هوش مصنوعی: آتش شوق باید به حدی باشد که دیگران را به سمت گناه نکشاند. زمانی که از این حالت خارج شوی، سعی کن چهره آتشین خود را بپوشانی.
بهر قتل عشق‌بازان دیر می‌آید اجلرخصت یک غمزه فرما نرگس چالاک را
هوش مصنوعی: وقتی که وقت مرگ عاشقان فرا میرسد، بهسرعت نمیرسد و به آنها اجازه میدهد که فقط با یک نگاه یا لبخند، دلهایشان را زیر و رو کنند. پس ای نرگس زیبا، یک اشارهای بکن!
بر سر خاک شهیدان بیش از این قدسی منالچند دردسر دهی آسودگان خاک را
هوش مصنوعی: بر روی خاک شهیدان، دیگر بیش از این مایه ی آزار روحانیان نشو. چرا که آرامش خاکیها را با مشکلات بیشتری مواجه نکن.