شمارهٔ ۴۰
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عمیق شاعر درباره عشق و دوری از محبوب می‌پردازد. شاعر از پرسیدن از دیگری می‌پرهیزد و به تلخی حرف‌های عشق اشاره می‌کند. او به زیبایی و عطر نسیم صبح اشاره دارد که یادآور محبوب است. همچنین از درد و حسرتی ناشی از مشاهده دیگران در کوی محبوبش سخن می‌گوید. در نهایت، شاعر تأکید می‌کند که نور عشق محبوبش هرگز کمرنگ نخواهد شد و تاکید دارد که در جمع کسانی که درد عشق را نمی‌فهمند نباید حضور پیدا کند.
سخن ز غیر مپرسید بینوایی راکه کرده ورد زبان حرف آشنایی را
هوش مصنوعی: از فرد دیگری سوال نکن، زیرا کسی که در زندگیاش چیزهای ناامیدکنندهای را تجربه کرده، به احتمال زیاد فقط در مورد مسائلی که به او آشنا هستند، صحبت می‌کند.
حدیث هجر به گوش دلم چنان تلخ استکه حرف موج بگویند ناخدایی را
هوش مصنوعی: قصه جدایی به قدری برای قلبم دردناک و تلخ است که انگار اگر کسی از آن بگوید، دردی عمیقتر از آن را احساس میکنم، مانند ناگهانی که یک خلبان از طوفان خبر دهد.
دماغ غنچه معطر شد از نسیم سحرکشیده شانه مگر زلف مشک‌سایی را؟
هوش مصنوعی: عطر گلنرمی با وزش نسیم صبحگاهی به مشام میرسد، گویا که شانهزنی زیبا و با زلفهای مشکین در حال آرایش است.
ز رشک هر مژه در چشم من شود خاریبه کوی دوست چو بینم برهنه پایی را
هوش مصنوعی: به خاطر حسادت هر مژهام مانند خیاری در چشمانم میشود، وقتی که در کوی دوست کسی را با پای برهنه میبینم.
چراغ حسن تو را روشنی نگردد کماگر بهشت کنی کلبه گدایی را
هوش مصنوعی: نور حسن تو هیچگاه کم نمیشود، حتی اگر بهشت را در کلبهی یک گدا بسازی.
چو سوی دیر روی، سبحه را بنه قدسیمبر به مجلس دردی‌کشان ریایی را
هوش مصنوعی: هرگاه به معبد بروی، تسبیح خود را به کنار بگذار و آن را به محفل درد مندان نبر که فقط برای نمایش است.