شمارهٔ ۴۸
هوش مصنوعی: این شعر به احساسات عمیق و پرشور عاشقانه اشاره دارد. شاعر از دشواری‌ها و غم‌های ناشی از عشق و جدایی می‌گوید و به نوعی از فشارهای اجتماعی و نظارت‌های دیگران شکایت دارد. او به دنبال جایی است که بتواند احساسات واقعی خود را در آن بیان کند و خود را از قید و بند نظرات دیگران رها کند. در نهایت، شاعر از موانع و مشکلاتی که عشقش را تحت فشار قرار می‌دهد، سخن می‌گوید و از خداوند می‌خواهد که این مشکلات را برطرف کند و فرصتی برای ابراز عشقش فراهم سازد.
نهادی بر سر شوریدگان داغزدی بر سر گره سودای ما را
هوش مصنوعی: بر سر افرادی که عاشق و دلتنگ هستند، داغی قرار دادی که نماد آرزو و آرزومندی ماست.
در این بزم از حریفان چشم داریمکه نگذارند خالی جای ما را
هوش مصنوعی: در این محفل، ما حریفانی داریم که مراقب هستند تا جای خالی ما احساس نشود.
نظر بر جامه از برگشتگی‌هاستکسی نشناسد از سر پای ما را
هوش مصنوعی: نگاه بر لباسمان از چروکهایش است؛ هیچکس از حال و وضع ما باخبر نمیشود.
درین بستان‌سرا عنقای عشقیمنمی‌داند کسی ماوای ما را
هوش مصنوعی: در این باغ و گلستان، ما به عنوان پرندهای از عشق زندگی میکنیم که هیچکس نمیداند کجا منزل داریم.
خدا را شیخ شهر ار پرده پوشیمکن امروز شب فردای ما را
هوش مصنوعی: اگر امروز در میانهی مشکلات و نادانیها از حقایق پنهان نكنی و از خداوند دوری نكنی، شاید فردا به خاطر این کارها دچار عواقب ناگواری نشوی.