شمارهٔ ۴۷
هوش مصنوعی: غزل مورد نظر درباره احساسات عمیق و تأمل در عشق و زندگی است. شاعر به فقدان سایه و حفاظت اشاره می‌کند و می‌گوید که عمرش با آب حیات پیوند خورده است. عشق برای او آمیخته با درد است و او نمی‌خواهد که کسی از دردش بگوید. در دفاع از خود، به دوستی و عشق پاک اشاره می‌کند که گواهی بر خلوص نیت اوست. او همچنین به قدرت تخریب تبر و بی‌فایده بودن زحمت می‌پردازد و خود را به عنوان شراب روحانی تشبیه می‌کند که زندگی را به ارمغان می‌آورد. در نهایت، به آسیب‌پذیری و غیرقابل ترمیم بودن خود اشاره کرده و می‌گوید که حتی اگر در زندگی نادیده گرفته شود، پس از مرگ او را از خاک برمی‌دارند.
چو شخص سایه ندیده کسی هلاک مراسرشته‌اند به آب حیات، خاک مرا
هوش مصنوعی: چون کسی هرگز سایه من را ندیده، مرا به آب حیات پیوند زدهاند و خاک من را شکل دادهاند.
مرا ز عشق غرض آه دردآلودستمباش گو اثری آه دردناک مرا
هوش مصنوعی: من به خاطر عشق، به درد و رنج کشیدهام؛ نگو که تاثیری از این درد و اندوه در من نیست.
جواب دعوی دشمن بس این که دامن دوستگواه پاکی خود کرد عشق پاک مرا
هوش مصنوعی: جواب دعوی دشمن این است که دوست با دامن خود، پاکی و صداقت عشق پاک مرا گواهی میدهد.
زیادکردن تبر تو می‌سپارم جانچه جای زحمت پیکان بود هلاک مرا؟
هوش مصنوعی: من جانم را به تبر تو می‌سپارم و نیازی به زحمت کشیدن برای پیکان نیست، چون همین تبر میتواند باعث هلاکم شود.
منم به بزم سخن آن شراب روحانیکه خضر آب بقا داده است تاک مرا
هوش مصنوعی: من در میهمانی کلام، آن نوشیدنی روحانی هستم که خضر، زندگی جاودانه را به من نوشانده است.
چو لاله پیرهنم بخیه برنمی‌داردرفوپذیر مدانید جیب چاک مرا
هوش مصنوعی: چرا که در این عالم، من مانند لالهای هستم که پیراهنم به دلیل درد و زخمها ویران شده و نمیتوانم خود را ترمیم کنم. بنابراین، لطفاً جیب پارهام را دست کم نگیرید.
نگویم این که مرا برنیاورند افلاکبرآورند، ولی بعد مرگ، خاک مرا
هوش مصنوعی: نمیگویم که آسمانها مرا به اوج نمیرسانند، اما بعد از مرگ، همان خاکی که از آن آمدهام، مرا خواهد گرفت.