شمارهٔ ۵۸
هوش مصنوعی: این شعر درباره longing و حسرت سرچشمه می‌گیرد. گوینده از ناکامی در وصل محبوب و بی‌ثمری تلاش‌هایش می‌گوید. او از زیبایی محبوبش می‌خواهد که خود را بپوشاند، زیرا او به عشق و محبت نیاز دارد ولی نادیده گرفته می‌شود. علاه بر این، از درد فراق و بی‌نصیب ماندن در پی عشق صحبت می‌کند و بیان می‌کند که در هنگام وداع، باید از عشق خود مراقبت کند تا از تنهایی رنج نبرد. در کل، حسرت و غم فراق و آرزوی وصال در این اشعار به خوبی حس می‌شود.
چند باشد دل ز وصل دل‌ربایی بی‌نصیبچند باشد گوشم از آواز پایی بی‌نصیب
هوش مصنوعی: چند بار میتوانم بدون داشتن ارتباطی با محبوبم، دلخوشیها را تجربه کنم؟ چقدر میتواند گوشم از شنیدن آواز کسی بی‌نصیب بماند؟
رخ مپوش از من گهِ نظّاره این عیب است عیبکز سر خوان کریم آید گدایی بی‌نصیب
هوش مصنوعی: چهرهات را از من پنهان نکن، زیرا این کار ناپسند است. آن عیبی که از سر سفرهای بزرگ پیداست، به مانند گدایی است که از آن بهرهای نمیبرد.
چند آیم بر سر راه و ز بیم خوی توچشم از نظّاره و لب از دعایی بی‌نصیب
هوش مصنوعی: من بارها به سر راه تو آمدهام، اما از ترس تو نه به تماشای تو پرداختهام و نه از تو دعایی طلب کردهام.
وقت رفتن جسم قدسی را مسوز ای آه گرمتا نگردد ز استخوان او همایی بی‌نصیب
هوش مصنوعی: در زمان جدایی، عشق و احساسات عمیق را نزن و ناآرامی را ایجاد نکن، زیرا باعث می‌شود روح او از جسمش جدا شود و این جدایی به او آسیب برساند.