شمارهٔ ۵۷
هوش مصنوعی: این شعر به بیان شادی و خرسندی از نعمت‌های الهی و موفقیت‌ها می‌پردازد. شاعر به منشور خدمت و سایه خوشبختی که بر سرش افتاده اشاره می‌کند و از محقق شدن آرزوهایش در دو دنیا سخن می‌گوید. او همچنین به عشق خود و عدم نیاز به جلب توجه به خاطر آن اشاره می‌کند و می‌گوید که از می عشق الهی سیراب است. در پایان نیز تاکید می‌کند که تنها مدح و ستایش از خداوند را در کلامش می‌پذیرد.
منشور خدمت تو رقم شد به نام ماافکند سایه مرغ سعادت به بام ما
هوش مصنوعی: خود را در خدمت تو قرار دادیم و نام ما در این اشتیاق ثبت شد، در حالی که خوشبختی و سعادت بر خانه ما سایه افکنده است.
خوش بر مراد هر دو جهان دست یافتیمکامش برآید آنکه برآورد کام ما
هوش مصنوعی: به شادی و خوشحالی به آرزوهای خود در این دنیا و آن دنیا دست یافتیم. این خوشی و رضایت برای کسی اتفاق میافتد که بتواند خواستههای ما را برآورده کند.
منت‌پذیر شمع چو پروانه نیستیماز مهر تو به صبح بدل گشته شام ما
هوش مصنوعی: ما به شمع و پروانه مانند نیستیم که به عشق تو منتظر بمانیم؛ بلکه عشق تو باعث شده شب ما به صبح تبدیل شود.
خالی مباد از می توفیق ساغرشپر کرد آنکه از می امید جام ما
هوش مصنوعی: کسی که از شراب امید دارد، ساغرش را پر از می توفیق نکند، پس او خالی نخواهد بود.
باشد تمام نعت نسبی و ثنای آلمدح کسی دگر نبود در کلام ما
هوش مصنوعی: تمام صفات و ستایشهای مربوط به آل (علیهالسلام) در کلام ما تنها به مدح کسی دیگر اشاره نمیکند.