شمارهٔ ۷۱
هوش مصنوعی: غزل درباره عشق و هجران است. شاعر با احساساتی عمیق از درد فراق و ناکامی در عشق سخن می‌گوید. او به زیبایی گل و نور و آفتاب اشاره می‌کند، اما از بی‌حاصلی و غم ناشی از جدایی می‌نالد. در این شعر، عشق و حسرت به شیوه‌ای ظریف و شاعرانه بیان شده و عجز انسان در برابر تقدیر و بی‌نقصی عشق و زیبایی‌های دنیا نمایان است. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که تحمل هجران سخت‌تر از هر دردی است.
از خارخار وصل گلم دل فگار نیستمحرومی‌ام گلی‌ست کش آسیب خار نیست
هوش مصنوعی: دل من از آسیبهای جدایی رنج میبرد، اما احساس ناامیدی نمیکنم. من گلی هستم که از خاری آسیب ندیدم و همچنان در حال شکفتن هستم.
بی‌بهره نیست چشم هوس هم ز نور حسنآیینه را به روی بد و نیک کار نیست
هوش مصنوعی: چشم هوس از تماشای زیبایی بینصیب نیست، ولی آیینه نمیتواند به خوبی و بدی افراد نگاهی بیندازد.
خورشید هیچکاره بود در دیار تواین عرصه بیش جلوه‌گه یک سوار نیست
هوش مصنوعی: خورشید در سرزمین تو هیچ تاثیر و اهمیتی ندارد، زیرا این مکان فقط نمایانگر وجود یک سوار است و چیز دیگری در آن دیده نمیشود.
چون آفتاب با همه صافم ز دوستیبر روی هیچ آینه از من غبار نیست
هوش مصنوعی: من مانند آفتاب هستم، روشن و صاف، و از دوستیام هیچ نشانی در آینهها بر جای نیست.
احوال من در آینه روشن نمی‌شودحال درون ما ز برون آشکار نیست
هوش مصنوعی: آینه نمیتواند حالت درونی من را نشان دهد، چون حال و احوال درون ما از ظاهر قابل دیدن نیست.
دانسته بگذرم ز خوشی‌های خود مرادیگر دماغ ناخوشی روزگار نیست
هوش مصنوعی: میدانم که باید از شادیهای خود بگذرم و دیگر هیچگونه احساسی از ناراحتی نسبت به روزگار ندارم.
جسمم غبار گشت و درآمیخت با نسیمفرسودم و هنوز ز عشقم قرار نیست
هوش مصنوعی: بدن من خاک شد و با نسیم در هم آمیخت، فرسودهام اما هنوز از عشق هیچ آرامشی ندارم.
قدسی ز رحم نیست گرت هجر دیر کُشتداند که کشتنی بتر از انتظار نیست
هوش مصنوعی: اگر فرشتهای از رحمت نباشد و تو سالها در انتظار عشق بمانی، بدانی که هیچ چیزی تیرتر و سخت‌تر از این انتظار نیست.