شمارهٔ ۷۶
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساس شادابی و زیبایی در دل شاعری می‌پردازد که به گرمی صبح و سحر می‌نگرد. او به تضاد بین عشق و آزادی اشاره می‌کند و می‌گوید که عشق همچون زنجیری است که انسان را به خود وابسته می‌کند. شاعر از خود می‌پرسد که چرا با وجود این همه احساسات عاشقانه، باز هم فریب آزادی را می‌خورد. او با استفاده از تصاویر و تشبیهات، احساسات عمیق خود را نسبت به معشوق و عشق توصیف می‌کند و در نهایت به این نتیجه می‌رسد که عشق در این قبیله به نسل‌های آینده منتقل خواهد شد.
به گریه سحر و آه شب دلم شادستچو گل که تازه ز آب و شکفته از بادست
هوش مصنوعی: دل من به خاطر گریههای صبحگاهی و نالههای شب، شاداب و سرزنده است مانند گلی که تازه از آب گرفته و با وزش باد شکفته و باز شده است.
فسردگی به دل بوالهوس میاموزیدکه مرده در روش آرمیدن استاد است
هوش مصنوعی: غم و اندوه را به دل کسی که هوسهای بیجا دارد نیاموزید، چرا که مردگان در آرامش و استراحت، خبره و استاد هستند.
خیال زلف تو ننشسته هرگز از پروازمگو که مرغ هوایی ز قید آزاد است
هوش مصنوعی: زخم زلف تو هیچگاه از ذهنم نرفته، پس دربارهٔ پرواز نگو که پرندهٔ عاشق در قید و بند نیست.
چو ترکش تو ز پیکان پرست دیده مننیم گر آینه چشمم چرا ز فولادست؟
هوش مصنوعی: اگر تیر و کمان تو چشمانم را هدف قرار دادهاند، پس چرا آینهای که در چشمانم است از فولاد ساخته شده است؟
چو غنچه سر به گریبان کشد همیشه ز شرمکسی که گردنش از قید عشق آزاد است
هوش مصنوعی: وقتی گل به خاطر شرم سرش را به داخل محفظهاش میبرد، نشان میدهد که شخصی که از عشق رهایی یافته، هیچ احساسی از شرم ندارد.
نشد ز سلسله ما برون گرفتاریدرین قبیله مگر عشق وقف اولادست
هوش مصنوعی: در این دنیا هرگز نمیتوان از مشکلات و بندهایی که ما را به این قبیله وابسته کردهاند، رهایی یافت، مگر اینکه عشق به نسل‌های آینده و ادامه دادن آن، در نظر گرفته شود.