شمارهٔ ۹۸
هوش مصنوعی: این شعر به احساس اندوه و پشیمانی شاعر اشاره دارد. شاعر درباره زیبایی و جذابیت محبوبش صحبت می‌کند و از حسرتی که به خاطر دوری او دارد، می‌گوید. او به کنایه از این‌که در هر گوشه زلف محبوبش نشانه‌هایی از زیبایی وجود دارد، می‌گوید که خودش نیز در این عشق گم شده است. اشاره به کعبه به عنوان نماد عشق و باختن در تیر عشق محبوب نشان‌دهنده شدت عواطف اوست. همچنین، شاعر از درد فراق و گریه‌ای که ناشی از این جدایی است، صحبت می‌کند و می‌گوید که در هر قطره اشک او طوفانی از حسرت نهفته است. به طور کلی، شعر به چگونگی گم‌شدن در عشق و غم دوری می‌پردازد.
آنکه در هر چین زلفش صدمه کنعان گم استچون توانم گفتنش کآنجا مرا هم جان گم است
هوش مصنوعی: کسی که در هر لایه و چین زلفش زیبایی و جذابیت خاصی نهفته است، چطور میتوانم دربارهاش صحبت کنم وقتی که خودم در آنجا، لذت و حیات را گم کردهام؟
کعبه گویا شد بنا در روزگار بخت ماورنه چون در تیرگی چون چشمه حیوان گم است؟
هوش مصنوعی: آیا کعبه به ما نزدیک شده است و این خوشبختی نصیب ما شده، یا این‌که در زمان تاریکی و بیخبری همچون چشمهای پنهان شده و دسترسی به آن دشوار است؟
بس که دایم حسرت تیر تو، راهم می‌زنددر میان دیده و دل لذت پیکان گم است
هوش مصنوعی: هر روز به خاطر تیر عشقت در دل و چشمم حسرت میکشم و این حسرت باعث میشود که نتوانم از لذت زندگی بهرهمند شوم.
همچو قدسی دور از آن آشوب جان، شام فراقگریه‌ای دارم که در هر قطره‌اش طوفان گم است
هوش مصنوعی: من مانند فرشتهای در دوری از آشفتگی دل، در شب جدایی گریه‌ای دارم که در هر قطره‌اش طوفانی نهفته است.