شمارهٔ ۹۹
هوش مصنوعی: شاعر در این بیت‌ها به انتظار و آرزوهای خود اشاره می‌کند. او هنوز به یک تغییر یا رهگذر امید دارد و احساس می‌کند که در دلش غبارِ غم و درد انتظاری وجود دارد. هرچند به نظر می‌رسد که جهان و زمانه به او توجهی ندارند، ولی او خود را خاص و ارزشمند می‌داند. دلی پر از درد و اشک دارد و نسبت به زندگی که در آن به سر می‌برد، احساس نارضایتی و گم‌بودگی دارد. در نهایت، او به محبت و عشق می‌اندیشد و می‌خواهد در این دریای پُرتلاطم زندگی، گوشه‌ای آرامش بیابد.
هنوز چشم امیدم به رهگذاری هستهنوز گونه زرد مرا غباری هست
هوش مصنوعی: من هنوز امیدوارم که راهگذر مرتبطی پیدا شود و چهره زرد من هنوز نشانی از غبار و رنج دارد.
نمی‌زنم مژه بر یکدگر ز حیرانیهنوز چشم مرا درد انتظاری هست
هوش مصنوعی: من به خاطر حیرت و نگرانی، چشمهایم را به هم نمی‌زنم. هنوز در انتظار هستم و این انتظار برایم دردناک است.
حذر نکرد ز آهم سپهر و غافل از اینکه در میانه این گرد هم سواری هست
هوش مصنوعی: آسمان از نالههایم بیخبر است و در حالی که نمیداند در دل این هیاهو، کسی وجود دارد که در حال حرکت است.
مرا چو حادثه مخصوص گشت دانستمکه روزگار مرا از من اعتباری هست
هوش مصنوعی: زمانی که حادثهای خاص برای من رخ داد، فهمیدم که روزگار به من ارزشی میدهد.
ز دیده خون دلم جوش می‌زند امشبمگر بر آن سر کو چشم اشک‌باری هست؟
هوش مصنوعی: امشب از چشمانم اشکهای دل در حال سرازیر شدن است، شاید بر آن سر کوچه کسی هست که چشمان پر از اشکی داشته باشد.
نصیب ما که درین گلشن آشیان داریماگرچه خرمن گل نیست، مشت خاری هست
هوش مصنوعی: ما که در این باغ زندگی میکنیم، هرچند که خوشبختی چندانی نصیبمان نشده و پر از گل و زیبایی نیست، اما در عوض با مشکلات و دردسرها روبهرو هستیم.
ز موج خیز محبت برون مرو قدسیبه خس گذار درین بحر اگر کناری هست
هوش مصنوعی: از شدت محبت، از دل موجهای عشق خارج نشو، ای فرشته. اگر در این دریا جایی برای آرامش وجود دارد، به آرامی در کنار چمنها بنشین.