شمارهٔ ۱۰۵
هوش مصنوعی: این شعر از حالتی عمیق و پر از احساسات حکایت می‌کند. شاعر با بیان اینکه هر تار موی او از دود عشق معشوقش در فریاد است، به شدت دلتنگی و عاشقانه بودن خود اشاره می‌کند. همچنین، ناله او را به نغمه نی تشبیه می‌کند که به خاطر باد نیست، بلکه ناشی از درد و غم اوست.
شاعر به نوری که از دیدش رفته و به گریه‌هایش مانند شمع اشاره می‌کند و می‌گوید اگر نگریه کند، چشمش مثل خانه‌ای غرق در سیل، از دیدگی خالی خواهد شد. تندی خوی معشوق باعث شده است که او از بیان احساساتش باز بماند، وگرنه مانند پرندگان چمن، او نیز فریاد خواهد زد.
شاعر به استقامت و زیبایی سرو آزاد اشاره می‌کند و می‌گوید که باید از تکیه بر خط سبز بپرهیزد. در نهایت، او بر این نکته تأکید می‌کند که هنرمندان واقعی در میدان عشق، هرکس که شاگردی کند، در واقع استاد می‌شود.
هر سر موی من از دود تو در فریادستناله‌ام نغمه نی نیست که گویی بادست
هوش مصنوعی: هر تار موی من از دود تو ناله می‌کند، صدای من نمیتواند فقط نغمهای مانند نی باشد که از باد بلند می‌شود.
دیده بی‌نور شود گر نکنم گریه چو شمعمردم چشم مرا خانه ز سیل آبادست
هوش مصنوعی: چشمم در صورت بیفروغ خواهد شد اگر گریه نکنم، مانند شمعی که میسوزد. دل من نیز به خاطر اشکهایم به شدت پریشان و پر از درد است.
تندی خوی تو از تاله فرو بسته لبمورنه حیثیت مرغان چمن فریادست
هوش مصنوعی: با توجه به رفتار تند تو، من نمیتوانم چیزی بگویم، در غیر این صورت آواز مرغان چمن به وضوح در میآید.
برگ سبزی به چمن کو که نشوید ابرش؟بر خط سبز مکن تکیه که سرو آزادست
هوش مصنوعی: در این بیت، اشاره به این است که برگی از درختان که در چمن سبز است، نمیتواند از باران و ابرها بهرهمند شود. بنابراین، بر روی خط سبز یا امید به زندگی تکیه نکن، زیرا درخت آزادی وجود دارد که مستقل و بینیاز است. به نوعی به ارزش خود و استقلال اشاره می‌کند و یادآور می‌شود که به ظواهر نباید دل بست.
بر سر چارسوی عشق هنرمندانندهرکه شاگردی این طایفه کرد استادست
هوش مصنوعی: در چهار طرف عشق، هنرمندان حضور دارند و هر کسی که در این مسیر آموزش ببیند، به استاد تبدیل می‌شود.