شمارهٔ ۱۲۱
هوش مصنوعی: این شعر به تمجید از زیبایی و جذابیت معشوق می‌پردازد و به بیان احساسات عاشقانه‌ای می‌پردازد که شاعر نسبت به او دارد. شاعر به تعبیری از روح القدس یاد می‌کند که جمال و زیبایی معشوق را می‌بیند و این زیبایی نسبت به دیگر زیبایی‌ها بی‌نظیر است.
شاعر همچنین حسرت دوری از معشوق را بیان می‌کند و به عشق و شوقی می‌پردازد که او را به وجد می‌آورد. او به تصویر مرغی در قفس اشاره می‌کند که گرفتار عشق است و نگران آسیب دیدن خود به خاطر عشقش است. در نهایت، شاعر در شب‌ها، روح خود را به خواب معشوق و خیال او معطوف می‌کند.
روح‌القدس ار دیده گشاید به جمالتایمن ننشیند ز فریب خط و خالت
هوش مصنوعی: اگر روح‌القدس به زیبایی تو نظر کند، کسی در دام فریب زیبایی و چهرهات آرام نخواهد نشست.
در هیچ چمن چون تو گلی نیست، ندانمدهقان ز گلستان که آورده نهالت
هوش مصنوعی: در هیچ چمنی گلی مانند تو وجود ندارد. نمیدانم کشاورز از کدام گلستان نهال تو را آورده است.
گرد سر اعجاز تو گردم که شود شبآتشکده سینه گلستان ز خیالت
هوش مصنوعی: به دور اعجاز تو میگردم تا شب مانند آتشکدهای شود و سینهام در اثر خیالت به شکوفه بنشیند.
شادم که مرا قابل هجران شمری هممن کیستم و آرزوی بزم وصالت
هوش مصنوعی: من خوشحالم که تو مرا شایسته دوری میدانی، اما به راستی من کیستم و چه آرزویی جز اینکه در جشن وصالت باشم؟
ای مرغ حرم بر قفس مرغ گرفتارزنهار مزن پر که بسوزد پر و بالت
هوش مصنوعی: ای پرندهی حرم، به آواز و حرکات خود توجه کن، چرا که اگر بالهای این مرغ در قفس آسیب ببیند، ممکن است به خود او آسیب جدی برسد. دقت کن که اوضاع را خراب نکن.
شب‌ها تو به خواب خوش و از شوق تو قدسیگردد همه شب گرد سراپای خیالت
هوش مصنوعی: در شب‌ها وقتی تو خواب خوشی را تجربه میکنی، عشق و شوق به تو باعث میشود که فضای اطراف و تمام جنبههای خیالت رنگ و بوی معنوی و پاکی بگیرد.