شمارهٔ ۱۵۰
هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار به بیان درد و رنج‌های قلبی خود می‌پردازد و از حسادت و چشم زخم‌هایی که بر او تأثیر می‌گذارند، سخن می‌گوید. او احساس می‌کند که غم در درونش افزایش یافته، حتی اگر به ظاهر حالش خوب باشد. همچنین به این نکته اشاره می‌کند که وجود نور و روشنایی در تاریکی هم می‌تواند کمک‌رسان باشد، و از ناتوانی خود در بیان غم و اندوهش می‌نالد. در پایان، او به تأثیر حسادت دیگران بر زندگی‌اش اشاره دارد و از سواد و رنگ شعرش به عنوان نشانه‌ای از غم و حسرت یاد می‌کند.
فکنده زخم دلم را به حالت بهبودکسی مباد گرفتار چشم‌زخم حسود
هوش مصنوعی: آرزو میکنم که هیچکس به خوشحالی و آرامش دل من حسادت نکند و نتواند زخمهای گذشتهام را دوباره باز کند.
فزونی غم از آسودگی‌ست بر دل مننمی‌فزود غمم گر دلم نمی‌آسود
هوش مصنوعی: غم من از آرامش بیشتر میشود، اما اگر دلم آرامش مییافت، غم من نیز بیشتر نمیشد.
چراغ تیره ما هم به کار می‌آیدبه چشم گمشدگان سرمه می‌نماید دود
هوش مصنوعی: چراغ کمنور ما هم برای کسانی که گم شدهاند، مفید است و به نظرشان مانند سرمهای در چشم میرسد.
از آن نگشته سر همتم چو گردون خمکه خوش‌نمای نباشد ز خُم چو شیشه سجود
هوش مصنوعی: از آن جا که تلاش و ارادهام مثل آسمان تحت فشار و خم نشده، در نتیجه زیبایی و جلوهگری همچون شرابی در لیوان شفاف نیست که به خوبی نمایان شود.
مبین ضعیفی کلکم که این سیاه‌زبانچو شمع هرچه ز تن کاست بر زبان افزود
هوش مصنوعی: نشان ندهید که شما ضعیفهستید، زیرا این شخص سخنگو مثل شمع است که هر چه از وجودش کم میشود، بر حرفهایش افزوده میشود.
ز چشم مرغ چمن رفته خون دل چندانکه آشیان نشناسد ز چشم خون‌آلود
هوش مصنوعی: از نگاه پرندهای که از چمن دور مانده، به اندازهای درد و رنج وجود دارد که حتی آشیانهاش را نمیشناسد؛ چشمانش پر از اشک و غم است.
سواد شعر مرا خامه چون برد به بیاضز رشک آورد آب سیاه چشم حسود
هوش مصنوعی: وقتی که قلم به نوشتن شعر من مشغول شد، سیاهی و زیبایی چشمان حسودان باعث غبطهخوری و حسادت شد، چرا که آثار شعری من چون برگهای سفید درخشان جلوه کرد.