شمارهٔ ۱۵۱
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به بیان احساسات عاشقانه و دلتنگی‌های خود می‌پردازد. او می‌گوید که قضا و سرنوشت او را به آستان معشوق کشانده و چشمش به عشق او دوخته شده است. در همه جا سخن عشق او پیچیده و دل او به شنیدن این داستان‌ها مشغول است. شاعر به رابطه گل و بلبل اشاره می‌کند و می‌گوید که عشق چقدر پیچیده است. همچنین از جذبه‌ای که معشوق بر او دارد صحبت می‌کند و به زیبایی و پریشانی زلف او اشاره می‌کند که دلش را درگیر کرده است. در نهایت، شاعر از ناراحتی و دلتنگی ناشی از دوری معشوق و زیبایی‌اش می‌گوید.
قضا ز خانه چو رختم بر آستانه نهادبر آستان تو چشمم بنای خانه نهاد
هوش مصنوعی: وقتی که تقدیر و سرنوشت من را به در یا آستان تو کشاند، چشمانم مانند ساختمان و بنایی بر این آستان قرار گرفت.
حدیث عشق تو افسانه گشته در همه جااز آن دلم همه جا گوش بر فسانه نهاد
هوش مصنوعی: داستان عشق تو در هر جا به افسانهای تبدیل شده است و دل من هم در هر مکان به این داستان گوش میدهد.
میانه گل و بلبل که مو نمی‌گنجدچگونه شد که صبا پای در میانه نهاد
هوش مصنوعی: در بین گل و بلبل که جایی برای نفَس کشیدن نیست، چطور شد که نسیم با پای خود به وسط آمد؟
کمند جذبه صیاد خویش را نازمکه دام زلف نه بر اعتماد دانه نهاد
هوش مصنوعی: من به خاطر جذبه و کشش صیاد (کسی که شکارچی است و در اینجا به معنای معشوق) خودم را به خطر میاندازم، چرا که نمیتوانم به دام زلف او اعتماد کنم، چون آن دام بر اساس دانه (محبت یا توجه) نصب نشده است.
نگشت جمع دمی زلفش از پریشانینسیم خاست ز جا گر ز دست، شانه نهاد
هوش مصنوعی: موهای او به قدری پریشان و آشفته بود که نسیمی به وزیدن درآمد و او را از جای خود برداشت، اگرچه از دست کسی شانهای به موهایش زده شد.