شمارهٔ ۱۷۲
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر اهمیت و ارزش انسان‌ها و اثرگذاری آن‌ها در جهان است. شاعر اشاره می‌کند که نه هر کس که در جهان ظاهر می‌شود، اثر ماندگاری از خود بر جای می‌گذارد. او از شجاعت و ایثار شهیدان صحبت می‌کند و تأکید می‌کند که یاد پای آن‌ها همیشه در دل‌ها باقی می‌ماند. همچنین، شاعر از شادی دل‌ها و زیبایی گل‌ها می‌گوید و احساسات درونی خود را به تصویر می‌کشد. او به ضعف و درد دل خود اشاره دارد و در پایان، تصویری از تلاش و ناامیدی مرغان باغ را به تصویر می‌کشد که در جستجوی گل و زیبایی هستند. در مجموع، شعر به تاریکی و روشنایی زندگی، اثرگذاری انسان‌ها و زیبایی‌های طبیعی اشاره دارد.
نه هرکه مرد ازو در جهان اثر ماندز صد چراغ یکی زنده تا سحر ماند
هوش مصنوعی: هر کسی که در دنیا بمیرد، لزوماً خاطرهاش باقی نمیماند. مانند این است که از میان صد چراغ، تنها یکی تا صبح روشن می‌ماند.
ز بس که خون شهیدان ز خاک می‌جوشدنشان پای در آن کو به چشم تر ماند
هوش مصنوعی: به خاطر خون شهیدانی که از زمین برمیخیزد، در آنجا نشانی از پایهای تو با چشمی گریان باقی مانده است.
بَدم به گل که چو دل‌های بی‌غمان شاد استخوشم به می که به خونابه جگر ماند
هوش مصنوعی: دلهایی که بیغم هستند شاد و خوشحالند، و من از اینکه با گل زیبا و خوشبو آشنا میشوم، خوشحالم. اما به می نیاشام، چرا که طعمی تلخ و غمانگیز مانند خون جگر دارد.
ز ضعف تن شده‌ام آنچنان که افغانمدرون سینه به مرغ شکسته پر ماند
هوش مصنوعی: من به خاطر ضعف جسمیام به حالتی رسیدهام که درون سینهام نالهای شبیه به صدای پرندهای شکسته و زخمی باقی مانده است.
کسی که جانب گلشن رود به گل‌چیدنچو گل به ناله مرغان باغ، درماند
هوش مصنوعی: کسی که به سوی باغ میرود تا گل بچیند، اگر مانند گل به ناله پرندگان باغ بیفتد، گویی دچار مشکل و ناامیدی شده است.