شمارهٔ ۱۷۳
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و تأثیر آن بر وجود انسان است. شاعر با تصاویر زیبا و شاعرانه، احساسات عمیق خود را نسبت به عشق بیان می‌کند. او خود را همانند پرنده‌ای می‌داند که از شعله‌های عشق ساخته شده و به تماشای معشوق می‌نشیند. همچنین اشاره به بوی بهار و جلوه‌های دل‌انگیز معشوق دارد و می‌گوید که این عشق او را از دیگر آب و هواها متفاوت کرده است. در نهایت، به موجودیتی مقدس و بی‌نظیر اشاره می‌کند که به شدت در نگاه او تاثیرگذار است.
طایر عشقم و از شعله پرم ساخته‌اندمگر از جوهر فیض نظرم ساخته‌اند؟
هوش مصنوعی: من عاشق پروازی هستم که از شعله‌های عشق ساخته شده، اما آیا واقعاً آن را از نعمت و فیض نگریستهام؟
به تماشای تو چون قطره خون اهل نظرهر نفس از مژه‌ای جلوه‌گرم ساخته‌اند
هوش مصنوعی: هر دم که به تماشای تو میپردازم، مانند قطرهای از خون اهل بصیرت، جلوهای از خود را با چشمان تو نشان میدهند.
پیشتر زانکه پراکنده شود بوی بهاربه نسیمی ز قدح بی‌خبرم ساخته‌اند
هوش مصنوعی: قبل از اینکه بوی بهار در هوای ملایم پخش شود، من از یک جام بیخبر ساختهام.
چه عجب گر شود از شعله غم تازه گلمعشقم و زآب و هوای دگرم ساخته‌اند
هوش مصنوعی: تعجبی ندارد اگر از شعله‌های درد و اندوه، عشق من تازه شود و به کمک شرایط جدید زندگی، به شکلی تازه و زیبا شکل بگیرد.
قدسی آن بی‌سروپایم که چو خورشید، بتانمحو جاوید در اول نظرم ساخته‌اند
هوش مصنوعی: موجودی بسیار پاک و مقدس دارم که مانند خورشید، زیباییهای بی‌نظیر را در اولین نگاه به وجود آورده است.