شمارهٔ ۱۷۸
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به دنبال کسی است که بتواند به دل او نزدیک شود، اما به نظر می‌رسد که این کار بسیار دشوار است. او به احساس عمیق خود نسبت به عشق و فراق اشاره می‌کند و تصویرهایی از پروانه و چراغ و بتان را به کار می‌برد تا عمق دلتنگی و اشتیاقش را نشان دهد. در نهایت، شاعر بر این باور است که حتی اگر یک بار نسیم به کوی محبوبش بوزد، می‌تواند احساسی عمیق و دلنشین را در دلش ایجاد کند.
کسی چگونه دلم را پی سراغ شودکه در سراغ دلم خضر بی‌دماغ شود
هوش مصنوعی: کسی چگونه می‌تواند دل مرا پیدا کند که خود آنقدر غرق در مشکلات و بلاها باشد که نتواند به من توجه کند؟
هلاک مشرب پروانه‌ای شوم که چو صبحتمام زندگی‌اش صرف یک چراغ شود
هوش مصنوعی: میخواهم مانند پروانه‌ای ویران شوم که تمام عمرش را فقط برای یک چراغ و نور سپری کند، همانطور که پروانه در صبح جان میبازد.
فراق روی بتان را طبیعت اجل استکه یک فتیله چو سوزد هزار داغ شود
هوش مصنوعی: دوری از زیباییهای دلانگیز بر اثر طبیعت مرگ است، زیرا وقتی یک شعله بسوزد، احساس درد و رنج بسیاری را به همراه دارد.
فرشته‌خوی کند عشق، دیوسیرت رابه گلخن ار گذرد بوی عشق، باغ شود
هوش مصنوعی: اگر عشق به سوی کسی بیاید و در دل او نفوذ کند، حتی اگر آن فرد سرشتی ناپسند داشته باشد، بوی عشق قادر است او را به سوی تغییر و بهبود رهنمون سازد و زندگی‌اش را به باغی سرسبز تبدیل کند.
اگر به گلشن کوی تو بگذرد یک بارنسیم، باعث ترتیب صد دماغ شود
هوش مصنوعی: اگر نسیمی یک بار به گلستان تو بگذرد، باعث میشود که صد نفر به شوق و خوشحالی بیفتند.