شمارهٔ ۱۸۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف احوالات عاشقانه و تأثیرات عشق و زیبایی می‌پردازد. در آغاز، دل اشاره به سرزندگی و جانبازی دارد که به مانند سرو از زمین جدا شده و به اوج می‌رسد. سپس با تشبیه به آینه، بیان می‌کند که چشمی که به زیبایی می‌نگرد، دچار پریشانی و حیرت می‌شود. همچنین به تأثیر عشق بر خرد و فهم افراد اشاره می‌کند و می‌گوید تنها کسی از این عشق آگاه می‌شود که خود را فراموش کرده باشد. بلبل نیز در نتیجه زیبایی و دلنشینی گلستان، شکیبایی‌اش را از دست می‌دهد و در پایان، چشمی که در جستجوی حقیقت است، از حیرت و زیبایی همچون خورشید متاثر می‌شود. در کل، شعر بر تأثیر عشق و زیبایی بر روح و احساسات انسان تأکید می‌کند.
دل خواست که برخیزد ازان کو، بتر افتادچون سرو ز گل پای کشید و به سر افتاد
هوش مصنوعی: دل خواست از آن وضعیت بلند شود، اما به شدت ناراحت شد؛ مانند درخت سرو که از گل برمیخیزد و بعد به زمین میافتد.
چون آینه از لذت دیدار برآمدچشمی که چو آیینه پریشان نظر افتاد
هوش مصنوعی: زمانی که دیدار لذتبخش تمام شد، چشمی که همچون آینه گیج و سردرگم مانده بود.
از عشوه ساقی چه خبر اهل خرد راشد باخبر آنکس که ز خود بی‌خبر افتاد
هوش مصنوعی: از زیبایی و محبت ساقی چه کسی باخبر است؟ اهل خرد و دانش از این امر آگاه شدند، در حالی که کسی که از خود بی‌خبر است، به هیچ وجه درک نمیکند.
بردند برون رخت شکیبایی بلبلزان ره که صبا را به گلستان گذر افتاد
هوش مصنوعی: بلبل را که صبحدم صبر و شکیبایی‌اش را به گلستان بردند، از آن راهی که نسیم به باغ می‌رسد، از سرزنش دور می‌کند.
دیگر مژه بر هم نرسانید ز حیرتچشمی که چو خورشید بر آن بام و در افتاد
هوش مصنوعی: دیگر چشمانش را هم بر هم نمیزند از شگفتی، چرا که نوری مانند خورشید بر آن بام و در تابیده است.