شمارهٔ ۱۹۵
هوش مصنوعی: این شعر به عشق و دل‌های شکسته اشاره دارد. شاعر می‌گوید کسی که عشق را در زندگی خود می‌گذراند، نباید از رسوایی و اندوه بترسد. او به دل‌هایی که زخم خورده‌اند و از آن‌ها خون نمی‌جوشد، مثل سنگ‌های سخت، اشاره می‌کند. همچنین بیان می‌کند که دل‌های شریف و مقدس از شادی نمی‌ترسند، حتی اگر غم و درد همواره در زندگی‌شان وجود داشته باشد، زیرا همانند شیری وحشی در دل جنگل پنهان است.
کسی کو عشق‌بازی پیشه داردکی از رسوا‌شدن اندیشه دارد
هوش مصنوعی: کسی که عشق و محبت را در زندگی خود جدی میگیرد، هرگز به فکر رسوایی و آبرو باختن نیست.
دل ریشی که خون از وی نجوشدچو سنگی دان که زخم تیشه دارد
هوش مصنوعی: دلِ زخمخوردهای که از آن خون نمی‌جوشد، مانند سنگی است که اثر تیشه بر آن باقی مانده است.
مکش از سینه ریشم که تیرتبود نخلی که در جان ریشه دارد
هوش مصنوعی: از سینهام نکش تیر محبتت را، زیرا که تو جایی عمیق در جانم ریشه داری.
دل قدسی نمی‌ترسد ز شادیکه شیری چون غمت در بیشه دارد
هوش مصنوعی: دل پاک و معصوم از شادی و خوشحالی نمی‌ترسد، چون میداند در دل غم و مشکلات، مانند شیر در جنگل، قدرت و شجاعت وجود دارد.