شمارهٔ ۱۹۴
هوش مصنوعی: این شعر به بیان درد و رنج عاطفی و روحی پرداخته و احساسات عمیق شاعر را نشان می‌دهد. شاعر از زخم‌های دل و دردی که در سینه دارد سخن می‌گوید و از اینکه این درد باعث خجالت و ناکامی او شده، ابراز ناراحتی می‌کند. او به آتش اشتیاق و جدایی اشاره می‌کند و از جگر خود می‌خواهد که به او کمک کند تا از بی‌توجهی و خشکی لب‌ها رهایی یابد. در نهایت، شاعر به مفهوم عافیت و آرامش اشاره کرده و می‌گوید که چنین حالتی با حال روحی او سازگاری ندارد و از بی‌دردی و بی‌خیالی به شدت کنایه می‌زند.
از خمار زخم دل تا چند درد سر کشدچاک‌های سینه‌ام خمیازه بر خنجر کشد
هوش مصنوعی: تا کی باید از زخم دل رنج بکشم؟ چاکهای سینه‌ام همچنان در حسرت و ناراحتی ادامه دارند.
انفعال خامی از پروانه‌ام دارد خجلآتشی کو تا مرا در سلک خاکستر کشد؟
هوش مصنوعی: آتش باعث خجالت خامی من میشود، زیرا میترسم که مرا به خاکستر تبدیل کند.
ای جگر، یک سیل خون کم گیر از یک آبلهتا به کی منت، لب خشکم ز چشم تر کشد
هوش مصنوعی: ای دل غمدیده، چرا از یک درد اندک اینقدر لازم است که حسرت بکشی؟ لبهای تشنهام از اشکهای بینهایت تو خشک شدهاند.
عافیت دارد به تنگم ز اختلاط ساختهکو بلا تا همچو مشتاقان مرا در بر کشد
هوش مصنوعی: سلامتیام تحت تأثیر مشکلات و سختیها قرار گرفته است، بهطوری که مانند عاشقان، من را در آغوش نمیگیرد.
طبع قدسی با شراب عافیت دمساز نیستبزم دردی کو که از دست بلا ساغر کشد
هوش مصنوعی: خویی آسمانی و روحانی با شادیهای دنیا و آرامش سازگار نیست. کسی که در میخانهٔ درد حضور دارد، کیست که از دست مشکلات و سختیها شراب بنوشد؟