شمارهٔ ۲۰۷
هوش مصنوعی: این متن شعری است که احساسات عمیق عاشقانه و درونی را بیان می‌کند. شاعر از خوشدلی می‌خواهد که برود چرا که او در غم و درد غرق است. او تأکید می‌کند که از آب و خاک کعبه و بتخانه نیست و نه دوست و نه دشمن است. شاعر احساس می‌کند که زندگی‌اش تنها به عشق محدود شده و به گونه‌ای سرشته شده که تمام وجودش از نور و یقین پر شده است. در نهایت، او خود را به عنوان موجودی قدسی تشبیه می‌کند که برای سجده در این چمن پر از گل مناسب است.
ای خوشدلی برو که غمینم سرشته‌انددرمان گداز و درد گزینم سرشته‌اند
هوش مصنوعی: ای آدم شاد و خوشحال، برو که دل من پر از غم و اندوه است؛ درد و رنج را برای من در نظر گرفتهاند و من همین درد را انتخاب کردهام.
از آب و خاک کعبه و بتخانه نیستمنه دوستم، نه خصم، چنینم سرشته‌اند
هوش مصنوعی: من از جنس آب و خاک کعبه و بتخانه نیستم، نه دوست کسی هستم و نه دشمن. اینطور سرشته شدهام.
نگذاشت شغل عشق به کار دگر مراگویا که از برای همینم سرشته‌اند
هوش مصنوعی: عشق اجازه نداد که به کارهای دیگری مشغول شوم؛ به نظر میرسد که تمام وجودم برای همین عشق خلق شده است.
عاشق کجا و تیره‌دلی این گمان مبرسر تا قدم ز نور یقینم سرشته‌اند
هوش مصنوعی: عاشق هیچگاه نمیتواند دل تیرهای داشته باشد. این تصور را نکن که از سر تا پا وجودم از نور یقین و یقینداشتن پر شده است.
قدسی برای سجده گلبن در این چمنچون برگ گل تمام جبینم سرشته‌اند
هوش مصنوعی: در این گلزار، همچون برگ گل، تمام پیشانی من را برای سجدهبرچیدهاند.