شمارهٔ ۲۰۸
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و رنجی است که انسان به خاطر آن متحمل می‌شود. شاعر از قید و بندهای عشق صحبت می‌کند و از آزادی خواستن، در حالی که می‌داند کارش از دستش خارج شده است. او از غم دیگران می‌گوید و احساس می‌کند که کسی عذر او را نخواهد خواست. شاعر به ویرانی‌های ناشی از عشق اشاره می‌کند و به این فکر می‌کند که آیا می‌توان با وجود این ویرانی‌ها، بنایی دوباره بنا کرد. در نهایت، او به این نکته می‌پردازد که شاید ویرانی‌اش به آبادانی آسمان منجر شود، به‌طوری‌که حتی غم و دردش هم می‌تواند به نوعی او را به کمال برساند.
عجب قیدی‌ست عشق سخت بنیادمبادا گردنی زین قید، آزاد
هوش مصنوعی: عشق قید و بندی است که بسیار محکم است. امیدوارم گردن کسی به خاطر این قید آزاد نشود.
همین دانم که کارم رفته از دستنمی‌دانم که کارم با که افتاد
هوش مصنوعی: میدانم که وضعیتم از کنترل خارج شده، اما نمیدانم که این وضعیت به خاطر چه کسی یا چه چیزی پیش آمده است.
ز غم مردم، که چون من کشته گردمکه خواهد خواست عذر تیغ جلاد؟
هوش مصنوعی: از بابت غم مردم، که من مثل آنها جان باختهام، کیست که بخواهد از تیغ جلاد عذری بخواهد؟
ز بس ویرانه‌جویی، بعد مردنز خاکم خانه نتوان کرد بنیاد
هوش مصنوعی: چون به دنبال ویرانی هستی، بعد از مرگ نمیتوانی از خاک، خانهای بسازی.
نهد در سینه، دل بر پای غم، روشناسد صید آنجا قدر صیاد
هوش مصنوعی: دل را در سینهام میگذارم و بار غم را احساس میکنم؛ در آنجا، شکارچی می‌تواند صید خود را بهخوبی بشناسد.
مرا گر خانه ویران کرد، شایدکه گردد آسمان را خانه‌آباد
هوش مصنوعی: اگرچه خانهام ویران شد، شاید این ویرانی باعث شود آسمان به جای بهتری تبدیل شود.