شمارهٔ ۲۲۲
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی احساسات عاشقانه و عواطف عمیق را بیان می‌کند. شاعر از کشته‌شدن در عشق می‌گوید و اینکه در لحظه‌ای که جان از تن بیرون می‌رود، دوباره به تن بازمی‌گردد. بوی گلاب و زیبایی معشوق در کلام او حس می‌شود. شاعر به جذبه محبت اشاره می‌کند که باعث می‌شود عاشق از مسیر خود منحرف شود. همچنین از بلبل و زاغ به عنوان نمادهای عشق و غم یاد می‌کند و در پایان، به حالتی از دلسوزی برای عاشقی که با قلبی مجروح از کوی محبوب می‌گذرد، اشاره دارد. این شعر در مجموع از تداخل عشق، درد و زیبایی حکایت می‌کند.
چون کشته نگاه تو سوی کفن رودجان ز تن برون شده بازش به تن رود
هوش مصنوعی: وقتی که نگاه تو به سوی کفن می‌رود، جان از بدن خارج می‌شود و دوباره به تن بازمی‌گردد.
بوی گلاب از نفسش می‌توان شنیدآن را که بر لب از گل رویت سخن رود
هوش مصنوعی: هر کسی که با تو صحبت کند، بویی چون بوی گلاب از او احساس می‌شود، چون صحبتش درباره لبها و زیباییات است.
جذب محبت است که گلگون عنان خویشبربوده از سوار و سوی کوهکن رود
هوش مصنوعی: محبت و عشق سبب شده است که سوارکار افسار خود را از دست بدهد و به سوی سنگ تراش برود، چون به شدت تحت تأثیر احساسات قرار گرفته است.
زحمت مکش رقیب، که در فصل گل به باغبلبل کند ترانه و زاغ و زغن رود
هوش مصنوعی: هیچ نیازی نیست که به رقیب زحمت و فشار بیاوری، زیرا در زمان شکوفایی و زیبایی گلها، بلبلان در باغ به سرود خواندن مشغولند و زاغها و زغنها نیز به سراغ خود میروند.
قدسی ترحم است بر احوال آنکه اواز کوی دوست با دل پرخون چو من رود
هوش مصنوعی: خداوند بر حال کسانی که با دل شکسته و پر از غم از راه محبوبشان میگذرند، رحمت و محبت دارد.