شمارهٔ ۲۲۶
هوش مصنوعی: این شعر به بیان دردها و احساسات عمیق شاعر می‌پردازد. او از شادی و عشق می‌گوید که به او تجربه‌ای متفاوت از زندگی داده است، اما در عین حال از غم و جدایی نیز سخن می‌گوید. شاعر به تضادهایی که در زندگی‌اش وجود دارد اشاره می‌کند؛ مانند شب و روز، شادی و غم، و جستجوی عشق در میان مردم. او احساس گمشدگی می‌کند و نمی‌داند به کدام کیش و مذهب تعلق دارد. همچنین، نابودی و ناامیدی را که با عشق به ارمغان آمده، ابراز می‌دارد و در نهایت از اشتیاق و انتظار برای وصال معشوقش سخن می‌گوید.
نشاه می‌خواستم از باده، خمارم دادندروز روشن طلبیدم شب تارم دادند
هوش مصنوعی: در روز روشن خواستم از شراب نشئه بگیرم، اما برعکس، دچار حالتی خمار شدم. وقتی شب تاریک رسید، در عوض چیزی دیگر به من دادند.
ناله صبحدم و آه شب و گریه شامهرچه در عشق بتان بود به کارم، دادند
هوش مصنوعی: نالههای صبحگاهی، آههای شبانه و اشکهای شام به خاطر عشق معشوقان، همه چیزهایی بودند که به من واگذار شد.
هریک از گبر و مسلمان ز خودم می‌دانندخود ندانم که به کیش که قرارم دادند
هوش مصنوعی: هر یک از زرتشتیان و مسلمانان، به هویت و مذهب خود افتخار میکنند و خود را میشناسند، اما من نمیدانم که به کدام کیش و آیین تعلق دارم که مرا به این شکل قرار دادهاند.
هرکجا جای کنم، سبزه دمد از نم اشکدر خزان شاد ازانم که بهارم دادند
هوش مصنوعی: هر جا که بروم، با اشکهایم سبزه میروید و در فصل پاییز خوشحالم چون به من بهار دادهاند.
جان به تعجیل چنان می‌رود امشب، که مگروعده وصل تو در روز شمارم دادند
هوش مصنوعی: امشب جان من به سرعت در حال رفتن است، گویی که به من وعده دادهاند روزی به وصالت میرسم.
راه آمد شد دل می‌طلبیدم از چشممردمان جا به سر کوچه یارم دادند
هوش مصنوعی: من به دنبال دلباختگی و عشق بودم و برای رسیدن به آن، از نگاه مردم عبور کردم و در نهایت، در گوشهای از کوچه معشوقم جا گرفتم.