شمارهٔ ۲۲۷
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به احساسات عمیق و پیچیده‌اش اشاره می‌کند. او از درد و سوزش درونی ناشی از عشق و تنهایی صحبت می‌کند. بوسه‌های دل‌انگیز و حرارت حسنی، دلش را می‌سوزاند. او به نوعی با آتش عشق و همچنین تنهایی‌اش درگیر است و این احساسات او را به سمت یک بیابان خشک و غمناک می‌برد. در پایان، شاعر احساس می‌کند که حتی خاکستر عشقش هم به دنبالش می‌آید و در نهایت دلش به آرامش نمی‌رسد. این شعر به زیبایی تضاد میان عشق و غم را بیان می‌کند.
من و آیینه حسنی که تابش را بسوزانددلم را سجده‌های گرم او ابرو بسوزاند
هوش مصنوعی: من و آینه، زیباییای داریم که نورش دل مرا می‌سوزاند. سجده‌های گرم من، ابروهای او را نیز می‌سوزاند.
دماغم پر شد از سودای آتشپاره‌ای چندانکه شب در کنج تنهایی سرم زانو بسوزاند
هوش مصنوعی: در ذهنم افکار و آرزوهای شدیدی به وجود آمده که باعث شدهاند شبها در تنهاییام، دلم بسوزد و از ناراحتی به زانو بیفتم.
دلم را کرد بوی نافه سرگردان به صحراییکه ریگ دشتش از گرمی سم آهو بسوزاند
هوش مصنوعی: دل من به بوی عطر خاصی دچار حیرت شده و در دشت وسیعی سرگردان است، جایی که گرمای پاهای آهو، زمین را می‌سوزاند.
همان خاکسترم چون گرد از دنبال او افتدگرم صد ره به رنگ آن غمزه جادو بسوزاند
هوش مصنوعی: من در پی او همچون گردی هستم که از خاکستر برمیخیزد و اگرچه به ظاهر سرد و بیحرکت به نظر میرسم، اما قلبم به شدت از عشق و زیباییهای او میسوزد.
چو قدسی بعد ازین دست من و دامان غمناکیدلم را بستر آسودگی، پهلو بسوزاند
هوش مصنوعی: پس از این، مانند فرشتهای، دست من و دامن غم و اندوه دلم را بسوزاند و در آغوش خود آرامش ببخشد.