شمارهٔ ۲۴۸
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات شاعر درباره واقعیات زندگی می‌پردازد. شاعر می‌گوید هیچ دوره‌ای به اندازه دوران بی‌سرانجامی ناراحت‌کننده نیست و افسوس می‌خورد که عمرش را صرف چیزهای بی‌فایده کرده است. او در دل خود احساس عذاب و درد دارد و هیچ وقت در عشق به معشوقان به این اندازه خام نبوده است. شاعر به دلیل غیرت خود، از رسوایی و بدنامی پرهیز کرده و هرچند که در زندگی لذت‌ها را تجربه کرده، اما هیچ کامی به اندازه ناکامی‌ها ماندگار نبوده است. در کل، حسرت، ناکامی و دردی که در اثر عشق و زندگی تجربه کرده، محور اصلی این شعر است.
هیچ دورانی چو عهد بی‌سرانجامی نبودحیف ازان عمری که در خونابه آشامی نبود
هوش مصنوعی: هیچ زمانهای مانند دوره‌ای که پایانش مشخص نیست وجود ندارد، و افسوس که عمری که در آن به غم و اندوه گذرانده شده، ارزش نوشیدن ندارد.
در دل گرمم نماند افزون ز یک دوزخ شررهرگزم در عشق خوبان دل به این خامی نبود
هوش مصنوعی: در دل من جایی برای آتش عشق نیست و هرگز دل خام و نادان من به عشق زیبا رویان نمیتپد.
غیرتم نگذاشت کو را شهره عالم کنمگر نکردم خویش را رسوا، ز بدنامی نبود
هوش مصنوعی: غرور و غیرت من اجازه نداد تا کسی را به جهانیان معرفی کنم، زیرا اگر خودم را رسوا نمیکردم، از بدنامی در امان نبودم.
هیچ نوشی را ندیدم کز عقب نیشی نداشتآزمودم، هیچ کامی همچو ناکامی نبود
هوش مصنوعی: هیچ چیز خوشایندی را ندیدم که در پس آن، زهر و تلخی وجود نداشته باشد. از تجربهام دریافتم که هیچ کامی به اندازه ناکامی، دردناک نیست.