شمارهٔ ۲۴۹
هوش مصنوعی: این شعر درباره درد و رنج عاشقانه و سرنوشت ناهنجار شاعر است. شاعر به بوسه‌ای از معشوق اشاره می‌کند که یادآور خاطرات و احساسات عمیق اوست. او به سرنوشت تلخ خود، زخم‌های عاطفی و بی‌قراری‌اش در عشق می‌پردازد و اشاراتی به عرفان و میخانه نیز دارد. در نهایت، شاعر به عافیت و آرامش اشاره می‌کند و از کسی می‌خواهد که از او دور بماند، چون نام او به‌نوعی از دایره خوشبختی خارج شده است.
............................................................ون نوشته‌اند
هوش مصنوعی: در این جهان، برای هر چیز راهی برای بیدار شدن و آگاه شدن وجود دارد. وقتی کسی در خود آگاهی و هوش لازم را پیدا کند، میتواند به درک عمیقتری از حقیقت برسد.
مکتوب بوسه‌ای ز خط جام، هر زماندردی‌کشان به آن لب میگون نوشته‌اند
هوش مصنوعی: در هر زمان، افرادی که در عشق دچار درد و رنج هستند، بوسه‌ای را از زیباییهای محبوبان در دل خود حفظ کرده و به آن لبهای زیبا ارج مینهند.
یک ره به خط جوهر تیغت نگاه کنبنگر که سرنوشت مرا چون نوشته‌اند
هوش مصنوعی: یک بار به خطی که با تیغهات نوشتهای، نگاهی بینداز و ببین سرنوشت من چگونه بر تو نوشته شده است.
صحرانورد تا شده سیلاب گریه‌امعرض نیاز دجله به هامون نوشته‌اند
هوش مصنوعی: کسی که در بیابان سفر می‌کند، اشکهایش مانند سیلابی شده است و نامهای از نیازمندیاش به دجله نوشته که به هامون رسیده است.
تا عارفان تصرف میخانه کرده‌اندطعن درون خم به فلاطون نوشته‌اند
هوش مصنوعی: عارفان به دلِ میخانه و رازهای آن دست یافتهاند و عیبجوییها و انتقادها در دل کسانی که به این عالم پا گذاشتهاند، مانند نوشتهای درون جام خم به دیده میآید.
در وادی گریختن از سنگ کودکاناز شهر، صد کنایه به مجنون نوشته‌اند
هوش مصنوعی: در دنیای فرار از مشکلات و چالشهای زندگی، بسیاری از نمادها و اشارات مربوط به عشق پرشور و دیوانگی نوشته شدهاند.
ای عافیت کناره گزین شو، که پیش مانام ترا ز دایره بیرون نوشته‌اند
هوش مصنوعی: ای کسی که به آسایش و راحتی پناه میبری، دور شو، چرا که نام تو از دایرهی ما خارج شده است.