شمارهٔ ۲۵۰
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به عشق و پرورش روح خود اشاره می‌کند. او می‌گوید که وجودش نه از آتش و نه از گل، بلکه از نور عشق شکل گرفته است. عشق را چون چراغی در دل خود می‌بیند که در خلوتش می‌سوزد. او به یاد شعله عشق مثل پروانه‌ای در حال جوشش است و تعجب می‌کند که چرا وجودش از گل داده شده است. همچنین به عشق لیلی و مجنون اشاره می‌کند و به حیرت از اینکه چرا مجنون را در مسیر عشق قرار داده‌اند، می‌پردازد. در پایان، محبتی را توصیف می‌کند که در صحرایی قدسی با زحمات و فداکاری پرورش یافته است. به طور کلی، این شعر تصویری از ارتباط عمیق عشق و وجود انسان را بیان می‌کند.
وجودم را نه از آتش، نه از گل پرورش دادندسراپایم ز نور عشق چون دل پرورش دادند
هوش مصنوعی: من نشانهای از آتش یا خاک ندارم، بلکه تمام وجودم از عشق نورانی شده و مانند دل به وجود آمده است.
منه بر سینه داغ عشق، در بیرون چرا سوزیچراغی کز برای خلوت دل پرورش دادند
هوش مصنوعی: خودت را در دل عشق به درد نزن، چرا که در فضای بیرون برای روشنایی و آرامش دل، شمعی روشن نمیشود.
به یاد شعله دایم چون دل پروانه در جوشمنمی‌دانم چرا ترکیبم از گل پرورش دادند
هوش مصنوعی: مدام در حال احساساتی هستم که همانند دل یک پروانه در جستجوی نور و حرارت است. نمیدانم چرا از گل و زیباییها تربیت شدهام.
مقام لیلی‌اش در کعبه دل بود، حیرانمکه مجنون را چرا بر ذوق محمل پرورش دادند
هوش مصنوعی: مقام لیلی در دل است و من متعجبم که چرا مجنون را در شرایطی تربیت کردند که به این عشق دلبسته شود.
گهی فانوس دیرم، گه چراغ کعبه، کز مهرتچو ماه نو مرا منزل به منزل پرورش دادند
هوش مصنوعی: گاهی در کنار فانوس دیر، و گاهی در کنار چراغ کعبه، به یاد تو، که همچون ماه نو درخشان هستی، مرا از مرحلهای به مرحله دیگر تحت پرورش و توجه قرار دادند.
محبت از پی دل برد قدسی را به صحراییکه خاکش را به خون صید بسمل پرورش دادند
هوش مصنوعی: عشق و محبت، دل یک فرد روحانی را به سرزمینی کشاند که در آن، خاکش با خون شکارچیانی که شکار شدهاند تقویت و پرورده شده است.