شمارهٔ ۲۵۳
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عمیق عاشقانه و اندوه از جدایی می‌پردازد. شاعر از عشق و دلبستگی به معشوق سخن می‌گوید و از این که برای او از همه چیز بریده است. او همچنین به محدودیت‌ها و دشواری‌های موجود در عشق اشاره می‌کند، به ویژه در تضاد میان کفر و دین. شاعر احساس می‌کند که هیچ‌گونه آزادی در بیان عشقش وجود ندارد و از زیبایی‌های عشق و طراوت معشوقش یاد می‌کند. در نهایت، وجود گره‌ها و پیچیدگی‌ها در عشق را تشبیه می‌کند به غنچه‌ای که در دل اوست.
در طرب ز ازل بر من حزین بستندگشاد نیست دری را که اینچنین بستند
هوش مصنوعی: از آغاز آفرینش، غم و اندوه را به من هدیه کردند. هیچ دروازهای وجود ندارد که اینگونه بسته شده باشد.
بریدم از همه عالم برای خاطر دوستکمر به دشمنی‌ام عالمی ازین بستند
هوش مصنوعی: از همه چیز و همه کس جدا شدم تا فقط به خاطر دوست باشم و برای حفظ دوستی، جهانی از دشمنی را به خود اختصاص دادهام.
کف بریده ما آشکار شد، ور نههزار دست شکسته در آستین بستند
هوش مصنوعی: دست های ما که دچار مشکل هستند، اکنون مشخص شدهاند؛ وگرنه هزاران دست شکسته در زیر لباس پنهان هستند.
نه کافرم، نه مسلمان، که با ترانه عشقلبم ز زمزمه صوت کفر و دین بستند
هوش مصنوعی: من نه کافر هستم و نه مسلمان؛ بلکه عشق به اندازهای در دل من جا دارد که لبانم به سرود عشق مشغولند و صدای کفر و دین از من دور شده است.
نرست شاخ گلی چون تو از زمین، هرچندکه آب چشمه خورشید بر زمین بستند
هوش مصنوعی: هیچ گلی مانند تو از زمین رشد نمیکند، هرچقدر هم که آب چشمه خورشید را بر زمین بریزند.
چو غنچه در دل قدسی هزار جا گره استز هر گره که بر آن زلف عنبرین بستند
هوش مصنوعی: مانند غنچه‌ای که در دل شهر قدسی هزار پیچ و خم دارد، هر رشتهای از آن زلفهای خوشبو و مشکین، به جایی گره خورده است.