شمارهٔ ۲۶۷
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به بیان احساسات و حالات عاشقانه می‌پردازد. او اشاره می‌کند که اگر کسی به غم و مشکلات دنیا توجه کند، برای او راهی برای نجات وجود نخواهد داشت. همچنین، اگر کسی قلبش به عشق کسی گره بخورد، حتی در برابر عشق‌های بزرگ خفه می‌شود، مگر این که عشقش را آزاد کند. شاعر به این نکته هم اشاره می‌کند که هیچ کسی نمی‌تواند از نیاز به سرنوشت و مقدرات فرار کند، و در نهایت همه به سوی سرچشمهٔ عشق و شوق خود بازمی‌گردند.
کی اسیران غمت را غم دنیا باشد؟گر تو پروا کنی از چرخ، چه پروا باشد؟
هوش مصنوعی: کسی که در عشق تو گرفتار است، به دردها و مشکلات دنیا اهمیتی نمیدهد. اگر تو به سرنوشت و حوادث زندگی توجه کنی، دیگر چه اهمیتی دارد؟
هرکه را خورد دل از چاه زنخدانی آبتشنه لب میرد، اگر بر لب دریا باشد
هوش مصنوعی: هر کسی که دلش از دلدادگی پر شده باشد، حتی اگر به آب دریا هم دسترسی داشته باشد، باز هم تشنه و بینصیب خواهد ماند.
ناخن تیشه عاشق چو شود عقده‌گشاینگذارد که گره در دل خارا باشد
هوش مصنوعی: وقتی عشق واقعی در دل کسی ایجاد می‌شود، او نمیگذارد که دلش دچار مشکل و گرهای باقی بماند و به راحتی بر مشکلات و سختیهای زندگی غلبه می‌کند.
هیچ‌کس نیست که محتاج نگردد به فلکبازگشت قدح آخر سوی مینا باشد
هوش مصنوعی: هیچ‌کس نیست که به آسمان و تقدیر نیازی نداشته باشد، بلکه در نهایت همه به سوی میکده و نوشیدنی آخرین بازمی‌گردند.