شمارهٔ ۲۶۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر با اشاره به زیبایی‌ها و دردهای عشق و دلتنگی‌هایش، تصاویری از طبیعت و احساسات انسانی ارائه می‌دهد. شاعر از ترکیب احساساتی همچون سراب و خاکستری دل، به تصویر کشیده که همچنان امید و تمایل به زیبایی وجود دارد. او به مستی و شیدایی عشق اشاره می‌کند و می‌گوید کسانی که به عشق رسیده‌اند، می‌دانند که حتی یک قطره آب هم می‌تواند طوفانی به پا کند. در پایان، شاعر از زلف محبوب و بوی خوش آن سخن می‌گوید و این احساس را به تشنگی و اشتیاق انسان‌ها برای وصال می‌پیوندد.
هنوزم از مژه، کار سحاب می‌آیدهنوز دجله به چشمم سراب می‌آید
هوش مصنوعی: هنوز هم با یک نگاه از چشمان معشوق، احساس میکنم که باران میبارد و دریاچه دجله در چشمانم به شکل سراب نمایان میشود.
ز دل به جز کف خاکستری نماند و هنوزنفس ز سینه چو دود از کباب می‌آید
هوش مصنوعی: از دل چیزی جز خاکستری باقی نمانده و هنوز نفسها همانند دودی از کباب از سینه بیرون می‌آید.
به آفتاب هم این خیرگی گمانم نیستکه با فروغ رخت از نقاب می‌آید
هوش مصنوعی: من فکر نمیکنم که حتی آفتاب هم به این روشنایی دست یابد، زیرا نور چهرهات از پشت پرده میجوشد.
کسی که دی ز مقیمان کعبه بود، امروزز راه میکده مست و خراب می‌آید
هوش مصنوعی: کسی که قبلاً در کنار کعبه و در حال عبادت بود، حالا از راه میکده و در حال مستی و نابودی برمیگردد.
کسی که رفته به دریای عشق، می‌داندکه کار سیل ز یک قطره آب می‌آید
هوش مصنوعی: کسی که وارد دنیای عشق شده است، به خوبی میفهمد که حتی یک قطره آب می‌تواند باعث ایجاد سیل و طغیان شود.
درین محیط ز انداز موج دانستمکه بر سفینه شکست از حباب می‌آید
هوش مصنوعی: در این فضا از حرکت موج متوجه شدم که آسیب به کشتی ناشی از حبابهای آب است.
نسیم زلف تو بر گل وزیده پنداریکه بوی نافه چین از گلاب می‌آید
هوش مصنوعی: نسیم زلف تو بر روی گلها میوزد و این طور به نظر میرسد که بوی خوشی که از نافه چین به مشام میرسد، در واقع بوی گل محمدی است.
ز ره به وعده وصل بتان مرو قدسیکه تشنه با لب خشک از سراب می‌آید
هوش مصنوعی: ای قدسی، به راهی نرو که به وعدهٔ وصال معشوقان میرسد؛ زیرا کسی که تشنه است و لبهایش خشکیده، از سراب می‌آید و به حقیقت نمیرسد.