شمارهٔ ۳۱۸
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر با استفاده از تمثیل شمع به بیان حال و روز خود می‌پردازد. او می‌گوید که عشق و دلدادگی‌اش او را مانند شمع روشن کرده است و چشمانش به خاطر اشک‌هایش همچون شعله‌ای می‌درخشند. او گاهی به شدت احساساتی می‌شود و با گریه‌هایش، آتش دلش شعله‌ور می‌گردد. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که درد و رنج او تنها به خود او مربوط نیست و دیگران نیز از حال او آگاه شده‌اند. او از زوال و کاهش خود می‌گوید که در عوض می‌افزاید بر ارزش و کمال روحش. در آخر به زیبایی و جذابیت محبوبش اشاره می‌کند که باعث می‌شود از شدت شگفتی و حیرت، به خود بپیچد.
تازه شد با شعله در بزم تو پیمانم چو شمعشد چراغ دیده روشن تا به مژگانم چو شمع
هوش مصنوعی: در مهمانی تو، به دلیل عشق و علاقهام به تو، احساس شگفتانگیزی پیدا کردم. چشمانم به مانند چراغی روشن شده‌اند و این روشنایی تا مژگانم ادامه دارد.
بس که گاه گریه بیخود دست بر سر می‌زنمآتش دل می‌جهد از چشم گریانم چو شمع
هوش مصنوعی: گاهی آنقدر بیدلیل گریه میکنم که انگار بر سر خودم میزنم، آتشی که در دل دارم از اشکهایم مانند شعلههای شمع به بیرون می‌جهد.
اشک خونین را ز مژگان گر نریزم دم‌بدمتا کف پایم دود آتش ز مژگانم چو شمع
هوش مصنوعی: اگر هر لحظه از چشمهایم اشک خونین بریزم، تا زمانی که پایم به آتش میسوزد و مانند شمعی میسوزم، این احساس عمیق و درد را تجربه خواهم کرد.
حال من بیرون‌نشینان فلک هم یافتندزانکه نتوان داشت در فانوس پنهانم چو شمع
هوش مصنوعی: حال من را بیرون‌نشینان آسمان نیز فهمیدهاند، زیرا نمیتوان در فنجان نور شمع را پنهان کرد.
از زوال من، کمال دوست ظاهر می‌شودهرچه کاهید از بدن، افزود بر جانم چو شمع
هوش مصنوعی: از فنا شدن من، طراوت و زیبایی دوست نمایان می‌شود. هر چه از جسم من کاسته شود، بر روح و جانم افزوده می‌گردد، مانند شمعی که با ذوب شدن، نور بیشتری میتاباند.
بس که گاه دیدنش دزدم سر از دهشت به جیبکس نداند حلقه چشم از گریبانم چو شمع
هوش مصنوعی: بس که وقتی او را میبینم، از شدت حیرت و شگفتی جا میخورم، به طوری که هیچکس نمیداند چشمانم مانند شمع در تاریکی به سوی او میدرخشد و به گریبانم فرو میرود.