شمارهٔ ۳۲۶
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از زیبایی گلستان و تاثیر آن بر دلش سخن می‌گوید. تماشای گل به شدت او را تحت تاثیر قرار داده و حالت حیرت و شگفتی به او دست می‌دهد. دلش از غم و ناتوانی خوش شده و به یاد زلف پریشان یک معشوق می‌افتد. شعر از احساسات عمیق و دل‌نگرانی‌های عاشقانه حکایت می‌کند و شاعر به دیگران هشدار می‌دهد که در سایه او خواب نروند، زیرا او به خاطر مشکلات زندگی‌اش در تنگناست. در نهایت، او از صحبت درباره آشفتگی‌ها و غم‌ها با دیگران ابراز ملال می‌کند و به خوشبختی‌ای که در دلش جوانه زده، اشاره می‌کند.
تماشای گلی کرد آنچنان محو گلستانمک گردید آشیان عندلیبان، چشم حیرانم
هوش مصنوعی: با دیدن گلی در باغ، آنقدر تحت تأثیر قرار گرفتم که مانند پرندگان عاشق، چشمانم پر از شگفتی و حیرت شد و دلم به فضای گلستان پیوند خورد.
دلم خوش رام شد با من، مگر کز ناتوانی‌هاگمان تار مویی برد ازان زلف پریشانم؟
هوش مصنوعی: دل من به خاطر ناتوانیها و کمبودها شاد شده و به خوبی با من همراه است. شاید به خاطر این وضعیت، خیال کند که زلفهای آشفتهام به اندازه یک تار مو هم نیستند.
خیال غمزه‌اش دارد چنان سر در پی دلهاکه ناخن می‌زند بر پاره‌های دل به دامانم
هوش مصنوعی: او با ناز و کرشمهاش به دلها راه پیدا می‌کند و چنان تأثیرگذار است که انگار با ناخن بر روی زخمهای قلبم می‌زند.
مکن در سایه من خواب اگر آسودگی خواهیکه دهقان بر سر ره کرده وقف سنگ طفلانم
هوش مصنوعی: اگر آرامش و راحتی میخواهی، در زیر سایه من خواب نکن، زیرا کشاورز بر سر راه، سنگی را برای کودکانش وقف کرده است.
ملال‌انگیز باشد صحبت آشفتگان قدسیز بس دلتنگ بودم، غنچه شد گل در گریبانم
هوش مصنوعی: صحبتهای افرادی که در تلاشند، اما دچار آشفتگی و پریشانی هستند، برایم ملالآور است. زیرا من مدتی است که احساس دلتنگی میکنم و در نتیجه، حسی شگفتانگیز در درونم بوجود آمده و مانند شکوفهای که در گریبانم شکفته باشد، ظهور کرده است.