شمارهٔ ۳۲۵
هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار از احساسات عمیق و پیچیده‌ای سخن می‌گوید. او احساس عشق و دلتنگی را به تصویر می‌کشد و به نوعی از دردی که از محبت و جدایی ناشی می‌شود، می‌نالد. در عبارات مختلف اشاره به آتش عشق و زخم‌هایی که از نگاه محبوبش بر دلش نمی‌نشیند، می‌کند. همچنین از تصاویری چون آرامش بعد از طوفان، و ورود به یک مکان مقدس برای نیایش و یادآوری یاد شهدای عشق خود استفاده کرده است. در مجموع، این اشعار بیانگر تناقضات و زیبایی‌های عشق و غم است.
می‌آیم از طوف حرم، بتخانه پنهان در بغلزنار راهب بر میان، ناقوس گبران در بغل
هوش مصنوعی: من از دل طوفان حرم بیرون می‌آیم، در حالی که بتخانهای را که در آغوش زنار یک راهب پنهان شده، در کنار خود دارم و ناقوس گبرانی را نیز با خود دارم.
هرچند صید لاغرم، انکار قتل من مکنکز غمزه‌ات دارد دلم، صد زخم پیکان در بغل
هوش مصنوعی: هرچند که من شکار لاغری هستم، اما نمیتوانی انکار کنی که من به خاطر نگاه فریبندهات آسیب دیدهام و دلم از درد زخمهای زیاد پر شده است.
مژگان ز لخت دل کند، هر لحظه پر گل دامنممن گل چو طفلان دم‌بدم، ریزم ز دامان در بغل
هوش مصنوعی: هر لحظه دل را از زیبایی چشمانش میرباید و دامنم پر از گلهاست. مانند کودکان که پیوسته از دامن مادر خود گل میریزند، من نیز از دامنم گل میریزم.
هر شب کنم تا صبحدم، طوف مزار کشتگانگیرم به یاد خنجرت، خون شهیدان در بغل
هوش مصنوعی: هر شب تا صبح، به آرامگاه کشتهشدگان میروم و به یاد خنجر تو، خون شهیدان را در آغوش میگیرم.