شمارهٔ ۳۲۸
هوش مصنوعی: این شعر از غزلیات شاعر، به احساسات عاشقانه و درد جدایی اشاره دارد. شاعر در ابتدا از خوشی و شادمانی خود در گلشن سخن می‌گوید اما به زودی متوجه می‌شود که خبری از وفا و محبت نیست و به همین دلیل از آنجا می‌رود. او از سفر عشق خود یاد می‌کند که هر جا که می‌رفته، تنها عشق را یافته و به مقامات مختلف سفر کرده اما باز هم به عشق معشوق فکر می‌کند. در نهایت، شاعر بر این نکته تأکید می‌کند که به خاطر جدایی از معشوق، تمام تلاشش را برای رسیدن به او کرده است و عشقش را در هر مکان و زمان دنبال کرده است.
به گلشن تنگدل چون غنچه زادم، شادمان رفتمندیدم در چمن بوی وفایی، زود از آن رفتم
هوش مصنوعی: در دل باغی که پر از غم و اندوه بود، مانند غنچهای متولد شدم. با شادی رفتم، اما در چمن چیزی از وفا و صداقت ندیدم و خیلی زود از آنجا دور شدم.
ز من نشنید نام رنگ و بو، باد صبا هرگزچو گل یا رب ازین گلشن چرا پیش از خزان رفتم
هوش مصنوعی: من هیچگاه نام رنگ و بوی گل را نشنیدم، باد صبا، شبیه گلی نمیگوید: «ای پروردگار، چرا من از این باغ پیش از آنکه به پاییز برسم، رفتهام؟»
چو راه عشق طی گردید، یک جا بودشان منزلچو آواز جرس دنباله هر کاروان رفتم
هوش مصنوعی: زمانی که راه عشق پیموده شد، آنها در یک مکان آرامش یافتند، مثل صدای زنگی که همیشه پیرو هر کاروانی است.
ندانم از کدامین کو، رساندم چون صبا گردیکه گل بشکفت بر رویم، چو سوی بوستان رفتم
هوش مصنوعی: نمیدانم از کدام مسیر آمدهام، اما مانند نسیمی که لطافتش گل را میشکفاند، وقتی به باغ رفتم، زیبایی و سرزندگی دور و برم را حس کردم.
پی هر ذره چون خورشید سر بردم به هر روزنندیدم غیر عشق از کعبه تا دیر مغان رفتم
هوش مصنوعی: در هر نقطهای که سفر کردم و به هر سویی که نگاه کردم، تنها عشق را دیدم. از کعبه تا دیر مغان، فقط عشق بود که مرا جذب کرد.
به کوی گلرخان، چون عشق، قدسی پای محکم کنکه من در هجر ایشان از هوس دنبال جان رفتم
هوش مصنوعی: در خیابان گلرخان، به خاطر عشق، قدمهای محکمی بردار که من به خاطر دوری او از عشق، جانم را در این راه فدای کردهام.