شمارهٔ ۳۲۹
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از حس دلتنگی و longing برای وطن و عشق صحبت می‌کند. او به یاد گذشته و چمن‌ها و گل‌ها می‌افتد و از غم جدایی سخن می‌گوید. با بی‌حالی و حسرت از جمع دوستان و زندگی در گلشن دور می‌شود و احساس می‌کند که فقط حسرت و دلتنگی به همراه دارد. او به سرانجام ناامیدکننده‌ای در جستجوی عشقش اشاره می‌کند و به این نتیجه می‌رسد که دیگر جایی در آن دنیا ندارد و مجبور به ترک آنجا است. در نهایت، به مرغان چمن خبر می‌دهد که او نیز از آنجا رفته است.
دلم بهر قفس پرواز می‌کرد، از چمن رفتمفرو نگرفت در غربت دلم، سوی وطن رفتم
هوش مصنوعی: دل من برای پرواز در آسمان آزاد میتپید، اما از محلی که بودم دور شدم و احساس تنهایی عمیقتری در دلم ایجاد شد. پس تصمیم گرفتم به وطن خودم برگردم.
به هجر و وصل این گلشن، نکردم نوبر شادیچو غنچه تنگدل زادم، چو گل خونین کفن رفتم
هوش مصنوعی: در میان جدایی و وصال این باغ، هیچگاه شادی را تجربه نکردم. چون غنچهای دلتنگ و غمگین به دنیا آمدم، و مانند گلی که کفن خونین بر تن دارد، از این دنیا رفتهام.
ز خامی‌های من ای شمع اگر افسرده شد مجلستو بنشین با حریفان گرم کن صحبت، که من رفتم
هوش مصنوعی: ای شمع، اگر به خاطر ناپختگیهایم مجلس تو بیرنگ و کسل شود، تو با دوستانت بمان و صحبت را گرم کن، زیرا من دیگر در اینجا حضور ندارم.
ملالی بود اگر از بودنم در خاطر یارانبشارت باد ایشان را، که من زین انجمن رفتم
هوش مصنوعی: اگر وجودم برای دوستانم ناراحتی ایجاد کرده باشد، خوشحال باشند که من از این جمع رفتهام.
به حسرت با لب خشک از کنار جوی برگشتمز گلشن ناامید از جلوه سرو و سمن رفتم
هوش مصنوعی: با حسرت و دلی پر از غم، با لبهای خشک از کنار جوی آب برگشتم و از گلستان ناامید شدم. دیگر نتوانستم زیبایی سرو و گل سمن را تماشا کنم و ادامه دادم.
ندارد جز لب حسرت گزیدن بهره‌ای عاشقبه حسرت عمرها دنبال آن سیب ذقن رفتم
هوش مصنوعی: عاشق هیچ بهره‌ای جز حسرت بر زبانش ندارد و به خاطر آرزوهایش عمرها را به دنبال آن سیب بینصیب سپری کرده است.
ندیدم در چمن آن گل که من می‌خواستم قدسیبشارت باد مرغان چمن را کز چمن رفتم
هوش مصنوعی: در چمن، گل مورد نظر من را ندیدم. امیدوارم پرندگان این چمن خبر خوبی را به دیگران برسانند که من از این چمن رفتهام.