شمارهٔ ۳۳۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به شدت تحت تأثیر جدایی از معشوق خود قرار دارد و از درد و غمش سخن می‌گوید. او احساس می‌کند که اگر شرم از وصال نبود، می‌توانست درد فراق را به وضوح بیان کند. زبانش به خاطر غم و ناله‌هایش پرده‌دار شده و مانند صنوبر شکسته است. دلش به شدت می‌لرزد و ناله‌هایش مانند زنگوله‌ای می‌زنند. او با اشاره به حرارت عشق، بیان می‌کند که چقدر به یاد معشوقش می‌افتد و این احساس در دلش شعله‌ور است. در نهایت، از حسرت دوری از معشوق و عدم ورود به محفل او ابراز نگرانی می‌کند.
گر شرم وصالت نبود قفل زبانمگویم که فراق تو چها کرد به جانم
هوش مصنوعی: اگر شرم از وصالت نبود، زبانم را قفل نمیزدم و میگفتم جدایی تو چه بر سر جانم آورده است.
هنگام شکایت ز تو، از بس که گزیدمچون بار صنوبر شده صد پاره زبانم
هوش مصنوعی: وقتی از تو شکایت میکنم، به خاطر دردهای زیاد، انگار زبانم در اثر غم و مصیبت به صد پاره تبدیل شده است.
لرزد چو جرس بر سر هر ناله مرا دلگویا که به غمهای تو پیوسته فغانم
هوش مصنوعی: دل من به خاطر دردهایت به شدت می‌لرزد و هر بار که نالهای سر میزنم، گویی مثل صدای جرس به لرزه می‌افتد. حس میکنم که فریادهای من به غمهای تو پیوسته است.
گر بر ورق دل نهم انگشت، ز گرمیچون خامه مو دود برآید ز بنانم
هوش مصنوعی: اگر انگشت بر قلبم بگذارم، از گرمای آن چون جوهر دودی از انگشت من بیرون میآید.
امروز نیم رانده ز بزم تو چو قدسیعمری‌ست که از دور به حسرت نگرانم
هوش مصنوعی: امروز احساس میکنم که از محفل تو طرد شدهام و مانند یک فرشته سالهاست که از دور به تو نگاه میکنم و در حسرت آن لحظات هستم.