شمارهٔ ۳۴۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر بیان می‌کند که در تمامی مراحل زندگی و در هر جایی از غم عشق خود آگاه است. او غیرتی عمیق نسبت به معشوقش دارد و در خواب‌ها به جنگ با او فکر می‌کند. همچنین از دلبستگی و عشق به او داغ و حسرتی عمیق در دل دارد. شاعر از نزدیک شدن به معشوق با احتیاط و ترس از آسیب دیدن می‌گوید.
همه جانب قدم مرحله‌پیما دارمروشناس غم عشقم، همه‌جا جا دارم
هوش مصنوعی: من در هر جایی که قدم میزنم، با خود درد و غم عشق را به همراه دارم و در هر جا که بروم، به خوبی با آن آشنا هستم.
غیرتم با تو چنان است که شبها به خیالجنگ پهلوی تو با صورت دیبا دارم
هوش مصنوعی: غیرت و تعصب من درباره تو به اندازهای است که شبها در خیال خودم با تو مانند جنگی که در دنیای خیال دارم، غرق میشوم.
از پی نقش پی ناقه نیم سرگردانداغی از لاله درین دشت، تمنا دارم
هوش مصنوعی: دنبال رد پای شتر سرگردان هستم که در این دشت، لالۀ سرخی را به یادگار گذاشته است و از آن یادگار درخواست دارم.
نروم سوی وی آهسته ز ترسیدن جانحذر از همرهی آبله پا دارم
هوش مصنوعی: به آرامی به سمت او نمیروم، زیرا از جانم میترسم و از همراهی با کسی که دچار آبله است خودداری میکنم.